şükela:  tümü | bugün
  • a. kadir'in şiiridir.

    1
    en önce babam işitmiş sesimi
    1917 yılı temmuzu’nun güneşli bir sabahında.
    sonra odaya birer ikişer dolmuş
    mahallemizdeki komşular.
    sonra bir yatsı zamanı
    adımı kadir komuşlar.

    2
    doğrusu pek huysuzmuşum,
    hiç unutmam,
    sonraları annem derdi:
    “bir türlü susturamazdık,
    günlerin ağlamakla geçerdi.
    bilmem ki neden güldün,
    dayının yemen çöllerinden
    künyesi geldiği gün.”

    3
    sait efendi’ydi adı
    mahalle mektebindeki hocamızın.
    onu iyi hatırlarım.
    ben galiba dört buçuk yaşındaydım.
    orada tanıdım ilk arkadaşlarımı.
    ağabeyimi orada sevdim:
    ağlarken o,
    yüreğime dokunan bir şey vardı sesinde,
    hocadan dayak yediği gün
    bir akşam dersinde.

    4
    ılık bir öğle vakti,
    annem içeriki odada
    namaza duracaktı.
    ben gizlice seyre daldım pencereden karşı komşuyu.
    bekledim belki soyunur diye
    bekledim uzun uzun.
    ve düştüm sıcak bir denize çırılçıplak,
    ağır ağır uyanır gibi
    en tatlı yerinde uykumuzun.
    sonra şaştım kendi kendime:
    büyümüşüm!

    5
    önümde kitaplar vardı.
    dizi dizi, boy boy kitaplar.
    eğildim sevgiyle, muhabbetle yüreğine onların.
    durdum merhametsizce, kımıldamadan.
    ve birdenbire, bir akşamüstü,
    bir dünyaya giriverdim,
    rahat, sıcacık ve kocaman.

    6
    benim uçsuz bucaksız dünyamda
    daima tok ve neşeliydi insanlar.
    rüzgârda daima gülerdi
    geniş buğday tarlaları.
    işçiler sadece kendileri için
    kumaş dokurdu renk renk.
    ve hürriyet,
    korkusuz dolaşırdı sokakları
    köy türküsü söyleyerek.

    7
    dumanlı bir odada,
    iri adamlar ortasındaydım.
    kapıda çifte nöbetçi vardı.
    iri adamlarla nöbetçiler
    bana bakıyorlardı.
    biri dedi: “namussuz!”
    biri dedi: “kurşuna dizmeli bunu!”
    cevap vermedim.
    sonradan, hücremde öğrendim nöbetçiden,
    o gece bütün şehre ilan edilmiş
    zavallı ihanetim.

    8
    demirli, küçük pencereden seyrettim
    geceleri gökyüzünü.
    sabahları kavak altında şiir yazdım.
    hapislerle dertleştim, havuz başında.
    mükemmel yaşıyordum,
    bol ışıklı bir oda gibi apaydınlıktı içim.
    böyleyken içeride hal,
    dışarıdaki söylentiye göre,
    bir gece yarısı sessiz sedasız
    kurşuna dizilmişim.

    1938, ankara

    (bkz: mutlu olmak varken)
    (can yayınları, 4.basım, mayıs 2012, syf 19)
  • "önümde kitaplar vardı.
    dizi dizi, boy boy kitaplar.
    eğildim sevgiyle, muhabbetle yüreğine onların.
    durdum merhametsizce, kımıldamadan.
    ve birdenbire, bir akşamüstü,
    bir dünyaya giriverdim,
    rahat, sıcacık ve kocaman."