şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: önemsizliğimiz)

    kimilerine göre belki en önemli olanı değil ama önemli. kabul edelim ki, hepimiz gitgide çürüyen, organik canlılarız. ulaşmak istediğimiz gelip geçici şeyler için didinip dururken tüm güzel şeyleri unutmuşuz. zamanla tüm kalbimizi ve zihnimizi sığ şeylerle doldurup, vicdansız insanlar olmuşuz. hiç keşfetmediğimiz güzel şeylerin tadını almadan, dokunmadan, hissetmeden günlerimizi hızlıca tüketip, farkında bile olmadan bu dünyadan kopup gitmişiz. sonra hiç yaşamamış gibi unutulmuşuz.
  • hep hatırlayıp yine unutuyoruz. unutmak aslında bazı durumlarda insana verilen en büyük ödül de. zaman çok çabuk geçiyor, yaşanılan kalp kırıkları bile güzel hatırlanabiliyor. affetmek özgürleştiriyor...
  • başkaları için yaşarken kendini unutmak.
    işin kötüsü,
    birçok insan bunun farkında bile değil.
  • hayatın sadece yaşadığımız anlardan ibaret olduğunu unutuyoruz.
    geçmişe takılı kalıp üzülmek yerine,yaşadığımız mutlu anları düşünmeyi unutuyoruz.
    sevdiklerimize,onları ne kadar çok sevdiğimizi söylemeyi unutuyoruz...
    bir kalbi kırmanın kolay ama kazanmanın zor olduğunu unutuyoruz.
    kötü olmanın çok kolay olduğu bu dünyada iyi kalmanın ne kadar zor olduğunu unutuyoruz...
  • kendini sevmek, değer vermek. en zoru kendi değerini bilmek.
  • ölüp gideceğin.
  • kendimiz..
    hep bir telaş hep bir koşturma..anlamadan günleri bitiriyoruz. günler ayları bitiriyor..
    kaç kişi yeni güne huzurla sakince başlayabiliyor?
  • anne-baba rızası, memnuniyeti...
  • anı yaşamak