şükela:  tümü | bugün
  • yazarların hatırladıkları en eski anılarıdır.

    1 yaşımdan büyük, 2 yaşımdan küçük olduğumu bildiğim (o evden taşındığımızda 2 yaşında değildim ve 1 yaşında yürümüşüm) bir evdeyim ve anım sırasında üzerimde sarı pijamam var. odada yalnız başıma ayaktayım ve oyuncak kamyonumu kolumdan aldığım kuvvetle değil belimden aldığım kuvvetle kenara fırlatıyorum. anı bu.

    bu anımın toplam uzunluğu 2-3 saniye civarı. sonrasında ne oldu ne bitti, o ana kadar olan kısıma nasıl geldim, neden o kadar eski bir enstantaneyi hatırlıyorum, neden o kesit sadece 2 saniye sürecek kadar hafızama yerleşmiş bilmiyorum. zira bir sonraki anım 3 yaşımda başlıyor ve sonrası daha dolu.

    bu arada şimdi düşündüm de kendinize ne kadar çok anı yaratırsanız o kadar çok yaşamış hissi alıyorsunuz.

    3 gün önce hiçbir şey yapmadıysanız o gün siliniyor sevgili yazarlar. arkanızda dolu bir geçmiş bırakın. mesela altınıza bez tutup bir odanın ortasına geçip oyuncak bir kamyonu kenara falan fırlatın akılda kalıyor bizzat denedim.
  • --- spoiler ---

    milyonlarca arkadaşımla beraber bir yere gidiyorduk, sonra ben tek kaldım.

    --- spoiler ---
  • okula başlayacağım ilk gün ikinci kattaki evimizin döner merdiveninden zemine yuvarlanarak inmiştim. epey akılda kalıcı olmuştu okulun ilk günlerini hastanede geçirince.
  • anaokulundayken herkesi tenhada sıkıştırıp hırpalayan piç mert'e, yerdeki sert süngerimsi maddeden yapılma kaplamalardan birini söküp shurikenmisali fırlatmam. süngeri piç mert'in kafasına isabet ettirmem neticesinde mert'in ağlaması ve öğretmenin bu hadiseyi görmemesi.
  • 2 yaşıma dair kısa bir kesit var aklımda. ankara'ya tatile gitmiştik yengem kuzenim ve beni beraber banyo yaptırıyordu bu neden aklımda kalmış bilmiyorum ama yengemin giydiklerini kendimi kuzenimi o anı net bir şekilde hatırlıyorum.
  • kreşte tatbikat için sığınağa alınmam ve yalnızlık hissi31
  • annemle babamın ben doğmadan bir sene önce gerçekleşmiş olan düğünlerinde şahsımın da bulunduğunu iddia etmiştim senelerce. (takriben 14-15 yaşıma kadar)

    hala daha bazen düğünden kesitler gelir gözümün önüne. *

    tanım: yazar kişilerinin anılarında kendilerine ait hatırladıkları ilk detaydır.
  • annemin safra kesesi ameliyatı.
  • gecekondu evimizin bitişiğindeki markete gidip yumurta almamı istedi annem. 4 veya 5 yaşındayım. tam eve gireceğim esnada ayağım takıldı ve elimdeki yumurtayı düşürüp kırdım. annem bana çok kızacak sanmıştım ama "bir şey olmaz oğlum" diyerek güldüğünü hatırlıyorum.

    tam bunu yazarken yine ayni gecekonduda yaşarken yaşadığım bir anı daha aklıma geldi. kuzenlerimle koştururken bir gece vakti düştüm ve dizimi yaraladım. annemin dizime yara bandı yapıştırdığı anı ve o sirada "anne halen kanıyor, ne zaman kabuk bağlar." gibi gibi konuştuğumu hatırlıyorum.

    hangisi ilk bilemedim.
  • 2-2.5 yaşında falandım, annemle balıkesir-eskişehir arasında trenle yolculuk yapıyorduk. ilk tren yolculuğum olduğu için aklımda kalmış muhtemelen. tünele girince gece oldu sanmıştım, çıkınca ne ara gündüz oldu diye şaşırıp bu durumu sorguladığımı hatırlıyorum.