şükela:  tümü | bugün
  • kendine badi olan bir yazar. hoş geldin.
  • hikmet anil oztekin sen misin?
  • sanirim sene 1992-1993 cok emin degilim. ortak bir arkadasimiz var. onlar mahalleden arkadas, bir gun ayni ortamda bulunuyoruz. iste bulunus o bulunus.
    ben bekarim o zaman. yine kime aşığım da, ne acisi cekiyorum bilmiyorum. evden bakkala gidiyorum diye cikip, halicioglu'na gidiyorum. birlikte ne maceralar, ne manyakliklar.
    birgun çatı bardayiz. simdiler hatirlamaz belki, kadikoy migros'un simdi kahveciler sokagi olan yerde bir mekan. oturuyoruz 4-5 kiz. biri bana mi bakiyomus ne, ablam koca 150 kiloluk bira bardagini kafasina gecirdi ve sanki butun bar bu ani bekliyormus gibi birbirine girdi. biz o arbededen elimizde yesil ve kimin oldugunu bilmedigimiz yesil bir parka ile ciktik.
    birlikte yedik, ictik, serserilik ettik. guzelligi dillere destandi laf aramizda, hos hala oyle*
    ben evlendim sonra, aramiza yillar, yollar ve benim ruh hastasi kocam girdi.
    kisa kisa da olsa gorusebildik. oglum az taciz etmedi 2-3 yaslarinda yemek masasi altinda ince corapli ayaklarini pipisine surerek.*
    dunyalar guzeli kizini kizim bildim ben de.
    sonra aramiza giren yollari bir kosu sifirladik. yine kucaklastik sanki hic olmamis gibi.
    en zor gunlerimde, en yalniz, en sirtimdan hancerlendigimde bildim ki, beni sarip sarmalar. gecenin bir yarisi sarhosluktan surunurken sokaklarda gelip beni toplar yollardan, yikar, yunar basima bir yastik, ustume bir yorgan orter. aglamamin bitmesini bekler, uyutur beni.
    hem dost dedigin nedir ki?
    en kuytularimizi, en kotulerimizi, en yaralarimizi gosterip utanmadigimiz.
    benim en temiz sayfam, en teklifsizim, en hakiki oz adana seyahatim.
    allah omrune omur, ruhuna huzur, canina can katsin.
    nice bide 20-30 yillarimiza benim canim kiz kardesim...