şükela:  tümü | bugün
  • işim gereği yazılımcılarla birlikte çalışıyorum. uzun süreler cihaz karşısında pinekleyen bu arkadaşlardan vücudu normal denilebilecek kişi sayısı bir elin parmaklarını geçmez. diğer yönden asosyallik de meslek hastalığı olarak default geldiğinden aşırı özgüven problemi oluşuyor.

    tek artıları maaşların ortalama üstü olması olsa da, eğlenmeyi ve para harcamayı da bilmediklerinden dolayı o tarafta da avantajı kullanamıyorlar. bir tanesi 2 ay önce bir kulaklık aldı 2k+ tl ye, ilk günler öve öve bitiremediği kulaklığı şu an çekmecede duruyor.

    özetle yazılımcılar özgüvensiz ve para ile sefalet yaşıyan gariban arkadaşlarımız, onları ezmeyin hor görmeyin.
  • (bkz: cihaz)
  • işim gereği yazılımcılarla birlikte çalışıyorum = bi yazılım ofisinde ofisboy.
  • yazılım firması adı altında maden ocağından bozma şirketlerde gece gündüz mesai yaptıkları için bir de insan ilişkileri ile uğraşmak istemiyor olabilirler.
  • yine kıskançlık dizboyu. "parayı nasıl harcayacağını bilmiyor" nasıl bir cümle lan. herkesin ilgi alanı farklı böyle aptal bir ifade olabilir mi? o parayı sen kazanamıyorsun ve o da getirip o parayı seninle paylaşmıyor diye hep bilinçaltı eziklik bunlar. napsaydı direk ilk maaşıyla kooperatife mi girseydi ya da taşıt kredisi çekip direk araba mı alsın keko türkler gibi. seni gidi fakir eğitimsiz ofisboy.
  • kendisinden en az 3-4 kat fazla maaş alan bir iş grubuna bilenmiş, kıskançlıktan tırnaklarını kemiren yazarın derdidir.

    herkes senin eğlence anlayışını benimseyecekti dimi koduğumun fakiri?
  • o kadar bugla ben karşılaşsam benim de özgüvenim düşer. normal hayatta o kadar bug yok rahat olun.
  • yüzde yüz katıldığım tespitler bütünü. dokuz senelik bilgisayar mühendisiyim, zaten bu mesleği seçme sebeplerimden biri insanlarla mümkün olduğu kadar muhatap olmamaktı.
    yıllardır ekstrem süreleri bilgisayar başında geçirdiğim için (kişisel rekorum bir oturuşta 32 saat) sürekli boyun ağrısı çekiyorum, boynumu gerdirip rahatlatmak için yaptığım hareketleri gören the ring'de samara'nın kuyudan çıkma sahnesini canlandırmaya çalışıyorum sanır.
    gelelim para mevzusuna. bu senenin başında can sıkıntısından gittim kendime mercedes aldım, garajdan en son ne zaman çıkardığımı hatırlamıyorum. işe servisle gidip gelmek daha kolay geliyor, onda da kimseyle muhatap olmamak için biner binmez uyuyorum.

    özetle biz özgüvensiz ve para ile sefalet yaşıyan gariban arkadaşlarınızız, bizi ezmeyin hor görmeyin.

    edit: şu entry'yi yazdığımın ertesi günü işe arabayla gelmek zorunda kalmam baya iyi ironi.
  • işim gereği yazılımcılarla birlikte çalışıyorum = abi kıymalı fikret abimin aman karıştırmayalım sıçıyor ağzıma sonra