şükela:  tümü | bugün soru sor
  • panik, korku ve heyecan. kimi zaman bir umutta olabilir. yeni bir çevre görme açısından faydalıdır. eski iş yerindeki bazı problemler ** * * yeni iş yerinde hallolmuştur. bu durumda tek yapılması gereken; herşeyi zaman bırakıp ortama ayak uydurmaya bakmaktır.
  • heyecan,kaygı,çekingenlik şuan yaşıyorum.yarın ilk gün.
  • güzel doldurmayı dileyerek, hayata yepyeni bir sayfa açma.
    tek eksisi, eski işyerinde kalan dostlarınızı özlemek.
    o kısım biraz buruk...
  • 1 ay kadar önce bir şehirden başka bir şehre giderken çaldı telefonum,

    - akck hanım, ben xy telefon numaranızı vz'den aldım. müsait iseniz bir iş hakkında konuşmak istiyorum.
    ıç sesim rahat durmadı. vz de kim ola? ancak o an içimdeki benler ile konuşacak vaktim yoktu. telefonun diğer ucunda telefon numaramı, tanımadığım birinden aldığını söyleyen bir adam ve o konuşmanın amacı vardı.

    + müsaitim elbette, buyrun fakat vz isminde birini tanıyamadım.
    - bilmemnere yetkili servisinin yedek parça müdürü vz.

    ıç ses: vay anasını... vz mudur mu olmuş? aferin lan adama. (ceneni kapat akck...)

    + tamam tanıdım, uzun yıllar önce tedarik konusunda birlikte calisirdik. sizi dinliyorum.
    - servisime şuşu pozisyon için bir arkadaş arıyorum. arkadaşınız sizi önerdi.

    ıç ses: piuuu lan ben yıllardır o işi yapmıyorum. piyasadan kopalı nice oldu.

    - müsaitseniz cumartesi günü saat 10:00 da sizinle görüşmek istiyoruz.
    + elbette. adres alayım sizden.

    gittim görüştük. 10 gün müsade istedi. 10 gün sonra aradı.

    - sizinle çalışmaktan mutlu oluruz...

    zaten hayatımda 2 is görüşmesinden olumsuz yanıt aldım. biri verecekleri paranın makyaj paramı karsilamayacagini söylerken, yerdi mi yoksa övdü mü anlayamadigim, diğerinin nedenini ise bilmiyorum bile. konuya dönecek olursak, isbaşı yapmak için biraz zaman istedim. sevdiğim şehirler ile vedalasmam gerekiyordu, bir de baharın ilk günlerinin tadı çıkmalıydı.

    şimdi, her sabah ve akşam toplam 2,5 saatimin yollarda geçeceği, yüzlerce lira vererek aldığım elbiselerimin, eteklerimin, yırtık jeanlerimin, mini sortlarimin geçmişte kalacağı, alelade bir jean ve en iyi ihtimal çok da mini olmayan (ancak mini olmadığı takdirde de benim tarzım olmayan) elbiselerle calisabilecegim, saçlarımı bir önceki günden kalan fon ile tepeden toplayıp, azıcık makyaj ile gittiğimde yadirganmayacagim ve aksine olmasi gerekenin aslında o olduğu, cok usuyecegim için şişme yelegimi üzerimden cikaramayacagim, topuklu ayakkabı, dize kadar çizmelerim yerine düz taban bot ve spor ayakkabi giyecegim, en önemlisi ise "hanim" değil, "abla" olacağım ve fakat orada olmaktan mutlu olacağım işime gidiyorum. bugün benim, hayatım boyunca yapmaktan en çok mutlu olduğum işi, yillar sonra yeniden yapacağım ilk gün. koluma saat takmadim, mesai saati umurumda değil. dünyanın en iyi 2. tesisi kabul edilen ancak insanı her gün yavaş yavaş öldüren o kahrolası bina yerine, mis gibi motor yağı ve emek kokan sipsirin bir binaya gireceğim. ınsanlar yorgun fakat ehil olduğu işleri yapacak. muhtemelen gülümseyerek "günaydın" diyecekler ve ben uzun zaman sonra sonsuz bir tebessüm ile iş günüme başlayacağım. kaç kişi yapmaktan çok ama çok mutlu olduğu bir işte çalışıyor ki bu dünyada. varsın plazalarin mis kokuları, mini elbiseler, fonlu saçlar, full makyaj, topuklu ayakkabılar, "hanım" diyen samimiyetsiz insanlar olmasın. ben bugun yıllar sonra ilk kez çok mutlu işime gidiyorum. daha mesainin başlamasına 1 saat varken hem de...