şükela:  tümü | bugün
  • yeşil bir kuştum bir zamanlar
    nasıl bir yeşil biber yeşili
    şimşekli göklerde uçardım
    sadece rüzgarla ilgili

    anlarsa halimden kuşlar anlar
    artık uçamamaktan kederli
    sıcak denizlerde bıraktığım
    umutsuzluktan handiyse deli

    ömründe bir kere olsun uçanlar
    bir daha yeryüzüne dönmemeli
    ya güneş yakmalı ya yıldırım
    ya sıcak yağmurlarda erimeli

    kuşları boşlukta bir hiç sayanlar
    hiçten fazla mıdırlar çok şüpheli
    bulutlardan şöyle bir göz atarım
    yer benek benek onlarla kirli

    -attila ilhan

    güzel şiir di mi? attila ilhan’ın “böyle bir sevmek” kitabından.. o kitabı da yıllar içinde kaç defa elime alıp taramışımdır kim bilir; ama bu şiir ilk defa dikkatimi çekti. bir şiir kitabındaki her şiiri okuyor değilim gerçi. sahi siz nasıl şiir okuyorsunuz? kitabı alıp sıradan her şiiri okuyup, hepsinden tat almaya mı çalışıyorsunuz? yoksa bir oturumda yalnızca bir şiir mi mesela? şiir okuma işi de ilginç tabii. yıllar önce, ismet özel’in “şiir okuma kılavuzu” kitabını almıştım, ki şiiri seviyorum madem; en mümkün mertebe, şiirlerin hakkını vereyim diye. fakat kitabı okumadım. okumadım ne bileyim. kitap şiir okumaya gerçekten kılavuz oluyor mu onu bile bilmiyorum. ben de kendimi bildim bileli şiir kitaplarında bir şey ararım. şiiri öyle okurum. kitabı elime alırım mesela; sayfaları taramaya başlarım. sayfalardan, şiirlerden, başlıklardan, cümlelerden, kelimelerden birinin beni yakalamasını beklerim. beni durdurmasını. o anki duygu halime göz kırpmasını ve sonunda beni alıp götürmesini..
    o yüzden bir şiiri her zaman aynı duyguyla okuyamam. bir şiiri her zaman okuyamam.
    bir şiir her zaman okunmaz zaten di mi? bu eminim herkes için böyledir. inanır mısınız etrafımda oturup şiir konuşabileceğim, şiir okumaktan bahsedebileceğim bir tane insan yok. amcam, abim falan var; onlarla da nasıl konuşayım? hani amca gel hadi birer kahve içip biraz şiir konuşalım desem.. “hayırdır kızım?” der, “iyi misin, bir sıkıntın yok değil mi?”.. şaşırır adam yani. ama yine de beni kırmazdı, gelirdi illaki. iyi bir insandır amcam. melek gibidir. anlayışlıdır. babacandır, babamın yarısından fazlasıdır benim için. bana 10 yaşımda ilk şiir ezberimi yaptıran adamdır.

    gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım
    elemim bir yüreğin kârı değil, paylaşalım
    ne yapıp ye’simi kahreyleyeyim, bilmem ki
    öyle dehşetli muhitimde dönen matem ki
    ..

    bu da 10 yaş için çok fazla şiirmiş. ne anlattığını şimdilerde şimdilerde ancak anlıyorum. yine de tam değil. çok da bana göre değil zaten. o yıllarda bıraktım bu şiiri. unuttum hep. neyse. attila ilhan da çok bana göre değil gerçi. aslında şiir pek bana göre değil. ama bir yanımla da seviyorum onu. bazılarını.
    ben garipçiyimdir olsa olsa. bir garip orhan velici..

    herkesin bir tarzı var işte. her şeyde..
  • güzel şiir. fazla şiir okumam, şiirden pek anlamam fakat bu hoşuma gitti. sanırım kuşları sevdiğimden ya da bana geçmişimden bir şeyi anımsattığından...