şükela:  tümü | bugün
  • herhangi bir zamana ve herhangi bir yere bağlı kalmama durumu.
  • tanrı'nın bir sıfatıdır. bizim yani insanların algılaması duyuları aracılığıyladır. ve dolayısıyla zaman ve mekana ihtiyaç duyarız. ancak tanrı'nın algılaması için duyu koşulu gerekmez. dolayısıyla da zaman ve mekana bağlı değildir.
  • (bkz: sübhan)
  • tayy-ı zemanve tayy-ı mekan olanların, olabilenlerin tadına doyamadığı bir hal olsa gerek.
  • sonsuz olmayla çelişir.
  • tanrı 'nın kendisidir.
  • zaman ve mekan kayması olarak, ilahi varlığın içinde olduğu sonsuzluk kavramı dışında, biz fanilerin de zaman zaman yaşadığı kayboluş.

    hani bir sokakta yürürsün de aslında yürümezsin ya. öyle birşey. astral seyahatde ruhun, rem evresinde bedenden ayrılıp enerjiyle bütünleştiği sırada, dışardan kendini izlemesi gibi. çok büyüleyici olduğu kadar inanılmaz korkunç bir durum.

    edit: bunu herkes yapıyor sanıyordum. çok şaşırdım. herkes yapamıyormuş. şaşırdım ve korktum çok sık yaşadığım bir durum çünkü. yaşayamayanlar için söyleyeyim, fazlası deliliğe davetiye çıkarıyor. zaman ve mekan sanki hızlandırılmış bir film gibi akıyor zihninizde saatlerce, bazen birkaç gün sürüyor. görüntüler ve sesler var ama kesik kesik, yürüyorsunuz ama havada yürür gibi, yere bastığınızı hissetmiyorsunuz yani o anlarda. uykuda değil gerçekte oluyor bunlar. sanki yerçekimi yok gibi hissediyorsunuz ve insanlar dağınık gözüküyor.
  • bahsedildiği gibi tanrının bir (bana göre en önemli) sıfatıdır. fakat benim anlamadığım durum zamandan münezzeh olan kişi dolayısıyla, ister istemez mekandan da münezzeh sayılmaz mı? zamandan münezzeh olmak ile mekandan münezzeh olmak arasındaki fark ne ola ki? düşün zamandan münezzehsin (müslümanlar darılmasın tabiki de: haşa!) yani senin için zaman nosyonu yok. istediğin an istediğin mekan(lar)da aynı lahzada ruhan ve hatta istersen cismen belirebiliyorsun. yani her halükarda tüm mekanlarda senin kontrolünde olmuş olmuyor mu?

    bir varlığı kabul etmemiz, anlamamız için onun bir mekanın içinde mevcut kılınması şart. işte sonlu mekanın tek işlevi varlığı kapsayıp onu algılamamızı sağlamasıdır. dolayısıyla ulvi bir varlık için mekandan münezzeh olmak abartılacak bir şey değil. mühim olanı zamandan münezzeh olmak. kaldı ki zamandan münezzeh isen otomatikmen mekandan da münezzeh olmuş oluyorsun. muhtemelen orada mekandan münezzeh kavramının eklenmesinin sebebi işte aradaki bu bağdır. daha açık olmak gerekirse sadece mekandan münezzeh olupta zamandan münezzeh olmama ya da sadece zamandan münezzeh olupta mekandan münezzeh olmama durumları söz konusu olamaz. hatta ve hatta zamanın olduğu bir yerde ‘’sadece mekandan münezzeh’’ diye bir kavram olamaz. zamanın olduğu yerde ancak ve ancak zamandan münezzeh olursun bunun bir getirisi olarakta mekandan da münezzeh olmuş sayılırsın.

    biraz bilal’e anlatır gibi oldu ama… af görün. * bu arada mesaj kutumu 1 günlük açıyorum. anlayamadığım, kafamın karıştığı bir nokta varsa çekinmeyin yeşillendirin. belki bazı şeyleri karıştırıyorumdur.