şükela:  tümü | bugün
  • ankara'da sevdiğim yerlerden birisi. güzel, temiz ve bir aile işletmesidir. tüm masalar dipdibedir. hiç farkında olmadan yan masadakinin sövmesine eşlik edip, öte yanındaki masadadan gelen gözyaşlarına "ağlama be" diyebilirsin. 4. kadehten sonra oluyor genelde.

    mekanın sahibi zarif abinin de mutlaka tanıdık bir masası olur ve orada oturur içer. yine öyle bir günde yanımda oturan zarif abiye "lan acaba konuşsam mı konuşmasam mı?" kıvranması yaşarken dönüp bana baygın gözleriyle, sol elinin iki parmağı sigarayı tutmuş sağ elinin yumruğunu avuçlarken;

    +eğleniyor muyuz güzel kardeşim?
    -abi mekan çok güzel sabahtan beri kıvranıyorum bak.
    +eyvallah. sen geçen geldiğinde bardak kırandın dimi.
    -evet abi. o densiz bendim.
    +canın sağ olsun.
    -abi neden zarif? ismin mi?
    +benim adım sezer. ama bana eşim, dostum, arkadaşlarım hep zarif abi derler. zarifmişim öyle diyorlar. senin isim?
    -kablelvuku.
    +bildiğimiz kablelvuku.
    -evet bildiğimiz.
    +sebep?
    -babam şiirden koymuş ismimi. öyle işte.
    +senin derdin büyükmüş. bir sonrakiler benden.

    zarifsin abi.