şükela:  tümü | bugün
  • bir bertolt brecht şiiri

    zavalli b.b.
    ben bertolt brecht kara ormanlardan geliyorum
    anamın karnındaydım daha
    kentlere taşıdığında beni
    ölünceye dek kalacak bende ormanların soğuğu

    asfalt kentte evimdeyim der demez
    son gereçler elimin altında
    gazeteler tütün içki
    çekingen tembel her neyse memnun

    iyi geçinirim insanlarla başımda
    töreleri gereğince melon bir şapka
    tuhaf bir kokuları var bu hayvanların derim
    aldırma derim ben de onlardanım

    sabahleyin yanımda birkaç kadın
    sallantılı-koltuklarımda otururum
    bakarım onlara kuşkusuz derim ki
    bayanlar güvenmeyin bana sakın

    geceleyin erkekleri toplarım çevreme
    nasılsınız beyefendi teşekkür ederim beyefendi beyefendi aşağı beyefendi yukarı
    ayaklarını uzatırlar masalarımın üstüne
    iyi olacak işler derler bense
    sormam onlara ne zaman

    tan ağarırken çamlar işler ortalığa
    başlar cıvıldamağa kuşlar pireler içinde
    işte o zaman boşaltırım kadehimi kentte atarım
    izmaritimi uyurum kaygılı boğunlutu

    biz boksoylular kapandık kaldık
    yıkılmaz sandığımız evrele
    (manhattan adasında yüksek yapılar da bu amaçla kurduk
    kurduk atlantık üzerinde söyleşen ince antenleri de)

    yel üfürüp su götürecek bu kentleri
    seviçli kılıyor ev yiyiciyi yiyici boşaltmak istiyor onu
    biliyorum biz geçici olduğumuzu
    adam sen de sözümüz bile edilmeğe değmez

    yer salsıldığı gün
    virjinya'larını bırakmıyacağımı onları acı bulamayacağımı umarım
    ben bertolt brecht asfalt kentlerde çuvallamış
    eskiden kara ormanlardan gelmişim anamın karnında