1. bir yere ilk kez gidiyorken yanımda birisi varsa kesinlikle o yere bi daha tek başıma gidemiyorum ben. tamamen yolu ona bırakıyorum çünkü. hiç umrumda değil nereye gittiğimiz. bi kere bi arkadaşımla forum bornovaya gidiyoruz diye yola çıktık. yolu ben biliyorum zannediyomuş o. bi baktık ki küçükpark'tayız. forum bornova'da ne işimiz var zaten siktir et buralar daha güzel deyip kendimizi avuttuk. çok kaderci insanlarız.

    hani kendini yer yön konusunda özürlü hissedenler varsa söyleyeyim dedim, o ondan olmuyo. yanınızdaki insana bırakıyosunuz bıdı bıdı konuşuyosunuz hep, bi susmuyosunuz, ondan etrafınıza bakmıyosunuz. kendinizi geliştiremiyosunuz bu konuda. yoksa tek başınıza gitseniz öğreneceksiniz.

    mesela ben kendimi araba kullanamıyo zannediyodum. bugün babamla bilgisayar almaya gittik. ben yanda oturuyorum, o kullanıyo. park edecek yer yok çok boktan bi yerde eğreti bi şekilde durmak zorunda kaldık. trafiği her an kitleyebiliriz. beni bıraktı arabada gitti. sen dur burda ne olur ne olmaz dedi. lan ben araba kullanamıyorum ki, bi şey oldu diyelim, araba kullanamıyorum ben. niye beni burda bırakıyosun? mantık nedir yani. allah'ım nolur bi şey olmasın diye dua etmeye başladım. dua edeyim diye bıraktı heralde. hani gelip biri çarpmasın, arabayı biraz ileri alır mısınız diyen olmasın, babam hemen gelsin şeklinde.

    duama hemen cevap geldi: trafik polisi. çek arabayı yoksa ceza yazıcam dedi. abi dedim ben değil babam kullanıyo dedim, ben burda oturuyom sadece dedim. ben anlamam yazıcam cezayı çekmezsen dedi. babam biz seni buraya ot diye mi koyduk deyip beni evlatlıktan reddetmesin diye "zaten ceza yazacak daha fazla ne olabilir" deyip direksiyona geçtim. 4 yıl sonra bi ilk. ben arabayı kaldıramam diye düşünüyodum. anaa bi baktım gidiyorum baya. sonra tam trafik polisi arabasının önünden geçip şu levhanın altından sola döndüm:

    http://avrupasurucu.com/soru_res/2.11.jpg

    hemen gelip durdular. toplamda 13 metre falan sürebildim arabayı. abi bu levha sağ çapraza gidilmez levhası değil mi? yemin ediyorum bugün öğrendim bunun sola gidilmez olduğunu. ehliyet kursunda falan da hiç anlatmadılar. ben bunu hep yolda görüp, "ulan insanlarla alay ediyolar. sağ çapraza, sol çapraza neden gitsinler ki lan. pes mi oynuyolar, araba mı kullanıyolar? orda yol yok bi kere. bu nasıl bi kandırmaca amına koyim" diye içimden geçiriyodum.

    12 senedir bu işi yapıyorum park cezası yememek için arabayı sürüp böyle bi kural ihlali yapan adam ilk defa görüyorum dedi. gitti arabada bekleyen diğer arkadaşına anlattı beni. taşşak geçtiler. geldi ondan sonra da ceza yazdı. gülüyon madem ne ceza yazıyon amına koyim. öbür arkadaşı sanırım anons geçti beni, telsize konuşa konuşa bi şeyler anlatıp gülüyodu. ibne herifler.
  2. kendimi luke skywalker gibi hissediyorum adeta. elimde isin kilicim varmiscasina bu gucu kesfediyorum. saldiriyorum. saldir cimbomum! saldir veledi ziynet! may the force be with me!
  3. zor bir askerlik yapıyorsa askerde anlar.
  4. efsanevi bir tür yaratıktan ibaret olmamasını umduğum insan modelidir her nedense. *
  5. yumurta kapıya gelmeden diye bir deyim aynen o zaman bana gelen güç
  6. keşfetmek zorunda kalan insandır.
  7. çok güzel bir insandır bu ancak evvela parmak basılıp öne çıkarılması gereken nokta "içindeki gücü" bölümü burada. çünkü insanın içinde bir güç olması gerekiyor, keşfetmesi için. hayır, içimdeki gücü kontrol etmeden çok denedim keşfetmeyi, oradan biliyorum yani. insanın içinde güç yokmuşsa demek ki, bir türlü keşfolamıyor. öyle kalıveriyorsun zorluk anında. hiçbir şey yapamıyorsun. ben böyle zamanlarda, genelde kendime küfrediyorum. bir eşim, bir benzerim var mı? zorda kalsa bile içinde olması gereken gücü harekete geçirmeyi beceremeyen bir insanoğlu var mı? gerçekten merak ediyorum. hayır içimde güç olmalı, oraya hiç takılmıyorum da neden bulamıyorum? benim derdim bu.

    geçen gün tek başıma bir yer bulmam gerekti. genelde bilmediğim yerlere ilk kez gidiyorsam asla yalnız kalmam. bir şekilde birini alırım yanıma. yandaş bulurum ve nasıl gittiğimi bile anlamadan varırım istediğim yere. ama bu sefer olmadı. bu sefer yalnız yapmam lazım. şimdi sen kafanda, yalnız yapması gerektiği için bir şekilde sorup soruşturup o yeri bulan bir insan canlandırırsın değil mi? ben de öyle yaptım. "zorda kalınca yaparım bir şekilde.. yapamayacak değilim ya?" dedim. aklıma bile gelmedi orayı bulamayacağım fikri. bu güvenle çıktım yola.

    yok usta. bulamamak değil, buldurulamamak bile değil. sormadığım insan kalmadı. çok kişinin peşine takıldım. hepsini kaybetmem yetmiyormuş gibi, yönlendirenleri de anlayamadım. bulamadım orayı. işim yattı. beceremedim. içimdeki güce sövdüm, sinirden kendimi siktim ama yine de bulamadım. içimdeki güç harekete geçmedi. geçirtemedim.

    bir bu olsa yine iyi, hiçbir zaman, tek başıma yapmak zorunda olduğum işleri içimdeki gücü keşfedip beceremiyorum. bir şekilde bir şeylerin arkasına sığınıp yardım alıyorum ya da ezilip kalıyorum. olmuyor. işimi halledemiyorum. beceriksizim diyeceğim ama dilim varmıyor. bence içimde bir güç yok. tüm olay buradan patlıyor. benim içimde güç yok usta. yok resmen. çok aradım, taradım, mamafih bulamadım. yok yani. bitmiş. 404 not found. tırt.

zorda kalınca içindeki gücü keşfeden insan hakkında bilgi verin