şükela:  tümü | bugün
  • evet son 5-6 yıldır bu durumu gözlemliyorum. ben küçükken (bu arada yaşım 30'a yaklaştı.) büyük biri geldiği zaman kalkar yer verirdim veya annemiz babamız bize kalkmamızı söylerdi. şimdi bakıyorum 10 yaş civarında çocuklar kimseye yer vermiyor.anası babası uyarmıyor. işin diğer tarafı akbilde basmıyorlar.
  • anne babasının hayvan olmasından dolayıdır. hayvan otlatır gibi velet yetiştirirler.
  • ogretilmemistir kendisine, tamamen ailesi kaynaklidir.
  • çocuğuna sözde özgüven aşılayan ebeveynlerin ürünüdür.
  • bir de annesine yer verirsin oturmaz çocuğunu oturtur tüm yolculuk boyunca pis pis çocuğa bakarsın ya en kötüsü o
  • sırtında taşıdığı kocaman çantası ile ayakta duracak gücü olmayan küçük çocuklardan yer vermesini kimse beklemesin. zaten el kadarlar, otobüsün ani freniyle kocaman çantalarıyla yaprak misali savruluyor yavrucaklar. altın gününde kısırları, kekleri yiyip gün boyu koltukta yayılan menopozlu teyzelerin otobüslerde öğrencilerden yer vermesini beklemesine inanılmaz gıcık oluyorum. zamanında rahmetli annemi de bu konu ile ilgili uyardığım anlar çok olmuştur. ağır işlerde çalışan çocuk işçilerden bahsetmeye gerek bile yok. kendi annem, babam vb. yakınım dahi olsa hasta olmadıkları müddetçe otobüste küçük çocuklardan ve yetişkinlerden yer vermesini beklemesin.

    işin diğer boyutuna gelelim; üç yaşındaki çocuk, annesinin ya da babasının yanındaki koltukta oturuyor, dış dünyayı izliyor keyifle. sapasağlam ayakta durabilen siz, o çocuğun keyfine limon sıkıyorsunuz oturmak için.*

    ayrıca; çocukların uğradıkları tacizleri korktukları için dile getiremediklerini ve ülkemizin bu konudaki karnesinin zayıflarla dolu olduğunu düşününce; otobüste bari huzur verelim çocuklara.