şükela:  tümü | bugün
  • baba sahne'de şu sıralar oynanan bir tiyatro oyunu. kafadan izlediğim en kötü oyunlarda ilk üçe girdi. birbirinden kopuk kopuk olaylar anlatılıyor ve aşırı sıkıcı. zaten oyunun yarısı video ve şarkılardan oluşuyor. bunu belirtmeleri lazım zira bu kadar çok şarkı dinlemek istesem tiyatro yerine başka yere giderim. senaryo rezalet, yer yer escinsel savunusu var ama yedirilmemiş bodoslama söylenmiş. iyi bir oyuncu olan derya alabora bile kurtaramamis oyunu. yahu arkadaş önce bir insanlar üzerinde deneyin, öyle sahneye koyun. salonun yarısı esnedik oyun boyu, hem para ver hem de ne komik ne de derin olmayan bi ton saçmalık dinle. özellikle senarist kimse ona sözüm: yersiz özgüvenini bir kenara koy kardeşim, bu işi bırak.
  • eleştirisi için: tık

    başrolünde derya alabora’nın olduğu tek kişilik oyun.

    dönemin ünlü gazino şarkıcılarından efsane pars’ın karıştığı silahlı saldırı ardından hayat hikayesini bize tek tek anlattığı oyun, yer yer bizi güldürürken yer yer nostaljik bir yolculuğa çıkarıyor.

    90 dakkalık oyunun yarısı müziklerden oluşuyor. mantıken, bir gazino şarkıcısının oyun boyunca bize şarkı söylemesi doğru bir tercih. fakat şarkılar çoğaldıkça bir yerden sonra sıkmıyor değil. şarkıların tamamını söylemesinden ötürü de böyle bir durum söz konusu. tamamını söylemese, bir kuple ile yetinse aslında oyun çok daha güzel olabilirmiş. bu bakımdan oyun aslında bir gazino gecesine dönüşüyor. derya alabora bizleri, efsane pars olarak gazinosuna davet ediyor ve bize anılarını anlatırken bir taraftan da şarkılar söylüyor. aradaki fark masayı donatıp içemiyoruz.

    zeki mürenleri, türkan şorayları, gazinoları, o dönemin müziklerini, arabalarını seviyorsanız efsane kadın’dan fazlasıyla mutlu ayrılacaksınız. biraz nostaljik bir duyguya kapılmanı cabası. fakat o döneme ait hiçbir ilginiz ve alakanız yoksa oyun sizin için alakasız bir 90 dakikaya dönüşebilir.