glnbrhn

  • 373
  • 2
  • 0
  • 0
  • geçen hafta

#sendeanlat

herkes gibi bilemedim hangi birini anlatsam; yeni boşandığım zamanlarda her birebir toplantımızda sırıtarak "yeni boşandığın için sıkıntıların sorunların olabilir, yardımcı olmak isterim" diyen liderim, gecenin ikisinde mesaiden dönerken sürekli kullandığım taksinin şöförünün "bir erkeğe" ihtiyacım olduğunda aramam için numarasını vermeye kalkması, şirketçe gidilen yılbaşı eğlencesi sonunda otel odasına bizzat kendi yapacağı kahveyi ikram etmek için çağıran yöneticim ilk sıradakiler...
15 - 20 yıl falan öncelerde annem her üst komşuya gönderdiğinde oramı buramı elleyen 80'lik dedeyi rahmetle anıyor, bindiğim taksiden para çekmek için inip geri döndüğümde parfüm sıkıp kırmızı ışıkları yakmış halde sırıtarak arkaya bakan şöförü de her hatırladığımda gülmekten kendimi alamıyorum.

şükrediyorum tüm bunların travmaya dönüşmeden kötü hatıralar olarak kalmış olmasına. bunlar -ve tüm diğer örnekler- yüzünden psikolojileri, canları, organları, sağlıkları yerinde kalsın diye çocuklarıma kendiminki kadar özgür bir hayat sunamıyorum, onlara çığlık atmayı, kendilerini savunmayı, soğuk olmayı öğretiyorum. bisikletle caddeleri aşındırmadan, top peşinde çamura bulanmadan, eve dönme saatinin akşam ezanı olduğunu öğrenmeden büyüyorlar, ne acı değil mi?

devamını okuyayım »
18.02.2015 09:43