şükela:  tümü | bugün
  • bir cahit zarifoğlu şiiri.

    yumuşak canına ve ince çizgisine
    huzur akıtan düz sesi
    ve halkalanmış yüreğinin bir yerine
    lekesiz güneş çizgisi

    bu yaşlı bir ırmak asıl bundan sonra
    bir öğle sonrası menekşeden rampaya
    kıvırcık göğüsleriyle eğildiler
    geçti yalnızlık bir serüven konuştular
    bir fidan bulup diktiler ırmağa

    içinin bir yerine köşeli bir taş gibi
    ad veremedi geçişine can eriğin
    pembe duruşuna horoz rengi öpücüklerle
    ve bir an bir duygulu adam
    mola verdi yanlarına

    ilk acıtan diken
    can eriğine yaklaşan yeni bir dünya treni
    sahipsiz noktalarda durdular
    iki ay geçici karanlık
    ve bir güneş çizgisi yine bir öğle sonrası
    havuzlu
    ve unutulmaz çimenli
    dört duvarlı bahçede
    kurşun gibi kesin
    tüy gibi yumuşak
    ipince gelişi can eriğinin
1 entry daha