bubez laab

  • azimli
  • hırçın golcü (299)
  • 6313
  • 41
  • 17
  • 0
  • evvelsi gün

ego

osho'nun, zihnin sınırının ötesi adlı kitabından.

ego - sahte merkez

en önce anlaşılması gereken şey egonun ne olduğudur. bir çocuk
doğar. doğduğunda kendisi hakkında hiçbir bilinci, bilgisi yoktur.
ve bir çocuk doğduğunda ilk olarak farkına vardığı şey kendisi değil
diğeridir. bu doğaldır çünkü gözler dışa doğru açıktır, eller
diğerlerine dokunur, kulaklar başkalarını duyar, damak yiyecekleri
tadar ve burun dışarıyı koklar. tüm bu duyular dışa doğru açıktır.
doğmanın anlamı da budur. doğumun anlamı, bu dünyaya gelmektir,
dışarının dünyasına. dolayısıyla da bir çocuk doğduğunda, bu
dünyanın içine doğar. gözlerini açar ve diğerlerini görür. diğer siz
demeksiniz. çocuk ilk önce annesinin farkına varır. daha sonra da
yavaş yavaş kendi bedeninin farkına varmaya başlar. bu da aslında
diğerdir ve de bu dünyaya aittir. acıkır ve bedenini hisseder;
ihtiyacını giderdiğinde de bedenini unutur.

bir çocuk şöyle yetişir: önce sizin, ötekinin farkına varır ve
sonraysa sizinle, ötekiyle kıyaslayarak yavaş yavaş kendisinin
farkına varır. bu farkındalık yansıtılmış bir farkındalıktır. o
kendisinin kim olduğunun bilincinde değildir. o yalnızca annenin ve
de onun kendisi hakkında ne düşündüğünün farkındadır. eğer annesi
ona gülümserse, onu takdir ederse, "sen çok güzelsin" derse, onu
kucaklayıp öperse çocuk kendisi hakkında iyi şeyler hisseder. işte
şimdi bir ego doğmuştur. takdir,sevgi, ilgi aracılığıyla iyi
olduğunu, değerli olduğunu ve bir önemi olduğunu hisseder. bir
merkez doğar.

yalnız bu merkez yansıtılmış bir merkezdir. onun gerçek varlığı
değildir. kendisinin kim olduğunu bilmez; yalnızca başkalarının
kendisi hakkında ne düşündüğünü bilir. ve bu bir egodur; yansıma,,
başkalarının ne düşündüğüdür. şayet herkes onun bir işe yaramaz
olduğunu düşünürse, kimse onu takdir etmez, gülümsemez. böyle bir
durumda da bir ego doğar: hastalıklı bir ego; üzgün, reddedilmiş,
değersiz ve diğerlerinden aşağıda hissederken kendisini incinmiş. bu
da bir egodur. bu da bir yansımadır.

önce anne - ve anne başlangıçta tüm dünya demektir. sonradan anneye
başkaları katılır ve dünya büyümeye başlar.ve bu dünya büyüdükçe de
ego daha karmaşıklaşır çünkü birçok başka insanın daha görüşleri
yansır. ego biriktirilmiş bir olgudur, başkalarıyla yaşıyor olmanın
bir yan ürünüdür. eğer bir çocuk tamamıyla yalnız yaşarsa, hiçbir
zaman ego geliştirmiyecektir. ama bunun bir yararı olmaz. bir hayvan
gibi kalacaktır. hayır, böyle birşey onun gerçek kendi benliğini
bileceği anlamına gelmez.

ego bir zorunluluktur çünkü gerçek olan ancak sahtesi aracılığıyla
anlaşılır. kişi onun içerisinden geçip gitmelidir. bu bir öğretidir.
gerçek yalnızca yanılsama sayesinde anlaşılır. gerçek olanı doğrudan
bilemezsiniz. öncelikle gerçek olmayanın ne olduğunu bilmek
zorundasınızdır. önce gerçek olmayanı tanımak zorundasınız. bu
tanışıklık vasıtasıyla gerçeğin ne olduğunu bilmek için yeterli hale
gelirsiniz. şayet siz sahteyi sahte olarak bilirseniz, gerçek
üzerinize gün gibi doğar.

ego bir ihtiyaçtır; o toplumsal bir ihtiyaç, toplumsal bir yan
üründür. toplum sizin çevrenizdeki herşeydir - siz değil ama
etrafınızdaki tüm şeylerdir. herşeyden sizi çıkarttığınızdaki şeydir
toplum. ve herkez yansıtır. okula gidersiniz ve öğretmen sizin kim
olduğunuzu yansıtacaktır. diğer çocuklarla arkadaşlıklarınız olacak
ve onlar sizin kim olduğunuzu yansıtacaklar. adım adım herkes sizin
egonuza birşeyler katar ve herkes egonuzu topluma problem
oluşturmayacak hale getirmeye çalışır.
onların derdi siz değilsinizdir.
onlar toplumla ilgilenmektedirler
toplum kendisini düşünür ve bu böyle de olmalıdır.
onların önemsediği şey sizin 'kendini bilen' insanlar haline
gelmeniz değildir. onlar için önemli olan sizin toplum denen
mekanizmanın yararlı bir parçası olmanızdır. resmi bozmamalısınız.
dolayısıyla da size toplumla uyumlu bir ego verirler. size ahlak
öğretirler. ahlak, size topluma uyacağınız bir ego vermek anlamına
gelir. eğer siz ahlaklı değilseniz, şurada ya da burada uyumsuz
olursunuz. bu sebeple suçluları hapishanelere koyarız - hayır,yanlış
birşey yaptıkları için ya da onları hapse atmakla onların
iyileşeceği için falan değil! sadece onlar uyumsuzdur. onlar sorun
üretirler. onların sahip oldukları türden egoları toplum onaylamaz.
şayet toplum onaylarsa her şey iyidir.
bir adam birisini öldürür - o bir katildir.
ve aynı adam savaş zamanında binlercesini öldürür - o muhteşem bir
kahraman haline gelir.
toplum cinayetten rahatsız olmaz ama cinayetin toplum için işlenmesi
gerekir.o zaman sorun kalmaz.
toplum ahlakı önemsemez.
ahlak yalnızca sizin topluma uymanız demektir.
toplum savaştayken ahlak değişir.
barış dönemindeyken toplumun başka ahlakı vardır
ahlak toplumsal bir politikadır. diplomatiktir. tüm çocukların
toplumla uyumlu halde yetiştirilmesi şarttır ve her şey bu kadar
basittir. çünkü toplumun ilgilendiği tek şey yararlı üyelerdir.
toplum sizin kendinizi bilmeniz gerekliliğiyle ilgili değildir.
toplum bir ego yaratır çünkü ego istenilen yönde kullanılabilir ve
kontrol altında tutulabilir.
kişinin öz benliğiyse hiçbir zaman kontrol edilip kullanılamaz.
toplumun bir insanın öz benliğini kontrol altında tuttuğu duyulmuş
birşey değildir

çocuğun bir merkeze ihtiyacı vardır ve çocuk kendi merkezinin
tamamıyla farkında değildir. toplum ona bir merkez verir ve çocuk ta
azar azar toplumun kendisine verdiği egonun kendi merkezi olduğuna
ikna olur.

bir çocuk eve döner - şayet sınıfta birinci olduysa tüm aile
mutludur. onu kucaklayıp öper, omuzunuza alır dans edersiniz ve, "ne
güzel bir çocuk! sen bizim için gurur kaynağısın" dersiniz. ona
ayırt edilmesi güç bir ego verirsiniz. eğer çocuk eve utanç içinde,
başarısız becerememiş, sınıfta kalmış olarak gelirse ya da alt
sıralarda kalmışsa - o zaman kimse onu takdir etmez ve o da
kendisini dışlanmış hisseder. bir dahaki sefere daha sıkı
çalışacaktır çocuk çünkü merkezi sarsıntı hisseder.

ego her zaman sarsıntıdadır, her zaman beslenmenin peşindedir, yani
birisinin takdir etmesi gerekir. bu nedenledir ki sürekli ilgi talep
edersiniz.

kim olduğunuz hakkında başkalarından fikir alırsınız. bu doğrudan
bir deneyim değildir. sizin kim olduğunuz hakkında edindiğiniz
fikirker başkalarından gelir. onlar sizin merkezinizi biçimlendirir.
bu merkez sahtedir çünkü siz kendinize ait gerçek merkezinizi
taşımaktasınız. o kimsenin karışamayacağı birşeydir. kimse ona şekil
veremez.

siz onunla beraber gelirsiniz
siz onunla doğarsınız.

bu demektir ki, sizin iki merkeziniz vardır. birisi varoluşun size
vermiş olduğu, sizin beraber geldiğiniz merkezdir. bu gerçek öz
benliğinizdir. ve diğeri, toplum tarafından yaratılmış olan merkez
ise egodur. o sahte bir şeydir - ve çok büyük bir kandırmacadır. ego
aracılığıyla toplum sizi kontrol etmektedir. siz belli bir şekilde
davranmak zorundasınızdır, çünkü sadece o zaman toplum sizi takdir
eder. belli bir tarzda yürümek, belli bir şekilde kahkaha atmak;
belli bir tarzı, ahlakı, formülü takip etmek zorundasınız. ancak o
zaman toplum sizi takdir eder, ve etmezse de egonuz sarsılır. ve
egonuz sarsıldığında, kim olduğunuzu, nerede olduğunuzu bilmezsiniz.
başkaları size fikri verdi.
bu fikir egodur.
onu mümkün olduğunca derinden anlamaya çalışın, çünkü ondan
kurtulmak durumundasınız. ve ondan kurtulamazsanız hiçbir zaman öz
benliğinize ulaşamazsınız. çünkü siz merkeze bağımlı haldesiniz,
hareket edemezsiniz ve öz benliğinize bakamazsınız.

ve, egonun parçalanacağı, kim olduğunuzu bilmeyeceğiniz, nereye
gidiyor olduğunuzu bilemeyeceğiniz, tüm sınırların eriyip gittiği
geçici bir zaman dilimi, bir aralık olacağını anımsayınız.

en basitinden aklınız karışacak, bir kaos olacak.
bu kaos nedeniyle egonuzu kaybetmekten korkarsınız. fakat bu böyle
olmak zorundadır. kişi kendi gerçek merkezine varmadan önce bu
kaosun içerisinden geçmek zorundadır. ve şayet cesursanız, bu dönem
kısa olacaktır.

eğer korkarsanız ve tekrar egonun kucağına düşerseniz, ve yeniden
onu ayarlamaya başlarsanız, işte o zaman çok, çok uzun sürebilir;
bir çok hayat ziyan edilebilir.

şöyle bir öykü duymuştum: küçük bir çocuk büyükannesini ziyaret
etmekteymiş. sadece dört yaşındaymış çocuk. geceleyin büyükannesi
onu uyuturken, çocuk aniden bağırmaya ve ağlamaya başlamış ve "eve
gitmek istiyorum. karanlıktan korkuyorum" demiş. fakat büyükanne
de, "çok iyi biliyorum ki, evde de karanlıkta uyuyorsun; hiç bir
zaman ışığının yandığını görmedim.
öyleyse burada neden korkuyorsun?" diye sormuş. çocuk, "evet, bu
doğru - ama o benim karanlığımdı" demiş. bu tamamıyla bilinmeyen bir
karanlık.

karanlık ile birlikte bile, "bu benim" diye hissediyorsunuz.
dışarıdayken bilinmeyen bir karanlıktır. egoyla birlikte ise "bu
benim" diye hissediyorsunuz.

sorunlu olabilir, belki de bir çok can sıkıntısı yaratır ama hala o
benim. tutunacağınız, yapışacağınız, ayaklarınızın altında olan
birşey; boşlukta, vakumda değilsiniz. berbat bir durumdasınız, ama
en azından varsiniz. kötü hissetmek bile size 'ben varım' hissi
verir. ondan uzaklaşınca korku her yanı sarar; bilinmeyen
karanlıktan ve kaostan korkmaya başlarsınız - çünkü toplum sizden
bir parçayı silmeyi başarmıştır.

aynen ormana gitmek gibidir bu. biraz temizlik yaparsınız, zemini
biraz temizlersiniz; çit örer, küçük bir kulübe yaparsınız; küçük
bir bahçe yaparsınız, çim bir alan, ve iyisinizdir. çitinizin ötesi
ormandır, vahşidir. burada (alanınızda) herşey yolundadır, herşeyi
planladınız. nasıl olduğu böyledir işte.

toplum sizin bilincinizde bir miktar temizlik yapmıştır. küçük bir
kısmını tamamen silmiştir, çitle çevirmiştir. orada herşey
yolundadır. işte tüm üniversitelerinizin yaptığı da budur. bütün
kültürün ve şartlandırmanın temeli kendinizi evinizde hissettirecek
bir kısımı temizlemektedir. ve siz o zaman korkarsınız.
çitin ötesinde tehlike vardır.
çitin ötesindeki de, çitin içindeki gibi sizsiniz - ve bilinçli
zihniniz sadece bir bölümüdür, tüm varlığınızın onda biridir. onda
dokuz karanlıkta bekliyor. ve bu onda dokuzun içinde sizin gerçek
merkeziniz saklıdır.
korkusuz, cesur olmak zorundasınız.
bilinmeyene adım atmalısınız.
bir süre tüm sınırlar kaybolacaktır.
bir süre başınız dönecek.
bir an için deprem olmuşçasına çok korkacak ve sarsılacaksınız. ama
eğer cesur olur, geri çekilmezseniz, sürekli bir şekilde egonuzun
kucağına düşmezseniz, bir çok hayatlarınız boyunca taşımakta
olduğunuz gizli bir merkeziniz vardır orada.
bu sizin ruhunuz, benliğinizdir.
bir kez ona yakınlaştığınızda, herşey değişir, herşey yerine oturur.
fakat bu yerleştirme toplum tarafından yapılmaz. artık herşey bir
kaos değil kozmoz'a dönüşür; yeni bir düzen ortaya çıkar. fakat bu
artık toplumun düzeni değildir - o tam olarak varoluşun kendi
düzenidir.
o, buddha'nın dharma, lao tzu'nun tao, heraclitus'un logos dediği
şeydir. insan yapımı değildir. o tam olarak varoluşun kendi
düzenidir. o zaman aniden herşey tekrar güzelleşir ve ilk olarak
gerçekten güzeldir, çünkü insan yapısı şeyler güzel olamazlar.
yapabileceğiniz en iyi şey onların çirkinliklerini gizlemektir hepsi
bu. onları süsleyebilirsiniz ama hiçbir zaman güzel olamazlar.
aradaki fark aynen gerçek bir çiçekle plastik ya da kağıt çiçekler
arasındaki gibidir. ego plastik bir çiçektir - ölüdür. o çiçek gibi
gözükür, çiçek değildir. onu bir çiçek olarak adlandıramazsınız.
hatta onu çiçek olarak adlandırmak dilbilimi açısından da yalnıştır,
çünkü çiçek, açan şeydir. ve bu plastik şey sadece bir nesnedir,
çiçek açmanın kendisi değil. o ölüdür. içinde yaşam yoktur.
içinizde çiçek açan bir merkeze sahipsiniz. bu yüzden hindular onu
bir lotus çiçeği olarak adlandırırlar - o çiçek açmanın kendisidir.
bin yapraklı lotus çiçeği derler ona. bin tane demek sınırsız yaprak
demektir. ve çiçek, açmaya devam eder, hiçbir zaman durmaz, ve
hiçbir zaman ölmez.
ama siz plastik bir egoyla yetiniyorsunuz.
neden yetiniyor olduğunuzun sebepleri vardır. ölü bir şeyde çok
uygun şeyler vardır. bir tanesi, ölü bir şeyin hiç ölmeyeceğidir.
ölemez - hiç yaşamadı ki! dolayısıyla plastik çiçeklere sahip
olabilirsiniz, bir yönden iyidirler. kalıcıdırlar; ölümsüz değil,
süreklidirler
bahçenin dışındaki gerçek çiçek ölümsüzdür, ama kalıcı değildir. ve
ölümsüz olanın kendisine özgü ölümsüz olma yolu vardır. ölümsüz
olmanın yolu tekrar tekrar doğup ölmektir. ölüm yoluyla kendisini
tazeler, gençleştirir.
bize göre çiçek ölmüş gibi görünür - hiç ölmez.
sadece bedenleri değiştirir, böylece her dem tazedir.
eski bedeni bırakıp yenisine girer. başka bir yerde açar; açmaya
devam eder. yalnız, biz bu sürekliliği göremeyiz çünkü o
görünmezdir. biz yalnızca bir çiçeği, başka bir tanesini görürüz,
hiç bir zaman sürekliliği görmeyiz.
dün açan çiçekle aynı çiçektir o.
aynı güneştir, ama ayrı bir elbisede.
egonun belli bir niteliği vardır - o canlı değildir. o plastikten
yapılma bir şeydir. ve onu elde etmek çok kolaydır, çünkü onu
birileri verir. sizin aramanıza gerek yoktur, arayışla bir ilginiz
yoktur. bilinmeyenin peşinde bir arayan haline gelmezseniz, bir
birey olamamışsınız demektir bu. sadece kalabalığın bir
bileşenisinizdir. sadece bir kütlesiniz.

gerçek bir merkeze sahip değilken nasıl bir birey olursunuz?
ego birey değildir. ego toplumsal bir olgudur - o toplumdur, siz
değilsiniz. fakat o size toplumda bir işlev verir, toplumda bir yer
verir. ve eğer siz onunla yetinmeye devam ederseniz, kendi
benliğinizi bulma fırsatını temelden yitirmiş olursunuz.

işte bu yüzden son derece mutsuzsunuz.
plastik bir hayatla nasıl mutlu olabilirsiniz ki?
sahte bir yaşamla nasıl zevkli, huzurlu ve mutluluk içerisinde
olabilirsiniz? işte o zaman da ego bir çok can sıkıntısı yaratır,
milyonlarcasını.
siz onu göremezsiniz çünkü o sizin kendi karanlığınız. ona göre
ayarlandınız.
tüm mutsuzlukların ego aracılığıyla hayatınıza girdiğini fark
ettiniz mi? o sizi mutlu kılmaz; sadece mutsuz yapar.
ego cehennemdir.
acı çektiğiniz zaman izleyip analiz etmeye çalışın ve göreceksiniz
ki, bir yerlerde neden egodur. ve ego acı çekmek için sebepler
bulmaya devam eder.
siz de herkes gibi bir egoistsiniz. bazıları yüzeydedir, çok
belirgindir ve onlar çok ta zor değildir. bazılarıysa çok derinlerde
ve zor farkedilirler ve onlardır esas problem.
bu ego sürekli olarak başkalarıyla çatışma halinde belirir çünkü her
ego kendinden hiç emin değildir. öyle olmak ta zorundadır - çünkü
sahtedir. elinizde hiç bir şey olmadığı halde var olduğunu
düşünüyorsanız, sorun çıkacaktır.
biri çıkar da "sende hiç bir şey yok" derse, kavga başlar, çünkü siz
de bir şey olmadığını hissediyorsunuzdur. diğerleri gerçeği fark
etmenizi sağlar.
ego sahtedir, o hiç bir şeydir.
bunu siz de biliyorsunuz.
bunu nasıl olur da bilemezsiniz? mümkün değil! bilinçli bir varlık -
nasıl olur da bu egonun sahte bir şey olduğunu bilemez? ve birileri
diyor ki, hiç bir şey yok - ve birileri hiç bir şey yok dediğinde
gerçeği söylerler onlar; darbe yersiniz - ve hiç bir şey doğrular
kadar çarpıcı olamaz. savunmak zorundasınızdır, çünkü savunmazsanız,
savunmaya çekilmezseniz, o zaman nereye gideceksiniz?
kayıplara karışacaksınız.
kimliğiniz dağılacak.
dolayısıyla savunacak ve savaşacaksınız - çatışma budur işte.
kendi benliğini bulmuş bir insan hiç bir zaman çatışmaz. birileri
onunla çatışmaya gelse de, o kimseyle çatışma halinde değildir.
bir zen üstadı sokak boyunca yürürken başına böyle bir şey gelmiş.
bir adam koşarak gelmiş ve sert bir şekilde ona vurmuş. üstad yere
düşmüş. ayağa kalkmış ve önceden yürüdüğü yönde, geriye bile dönüp
bakmadan tekrar yürümeye başlamış.
yanında bir öğrencisi varmış. şoka uğramış. "bu adam da kim? bu
nedir? böyle birileri yaşıyorken, herhangi birisi gelip sizi
öldürebilir. ve siz adamın kim olduğunu, bunu neden yaptığını merak
edip dönüp bakmadınız bile" demiş.
üstad da, "bu onun sorunu, benim değil" demiş.
siz aydınlanmış birisiyle çatışabilirsiniz, ama bu sizin
sorununuzdur, onun değil. ve bu çatışmada incinirseniz o da sizin
kendi sorununuzdur. o sizi incitemez. bu bir duvarı yumruklamak
gibidir - canınız yanacaktır ama duvar değildir sizi inciten.
ego sürekli problem peşinde koşar. neden? çünkü kimse size ilgi
göstermezse, ego acıkmış hisseder.
o ilgi ile yaşar.
dolayısıyla, birisi size kızgın ve sizinle kavga ediyorsa, bu bile
iyidir, çünkü en azından ilgisi üzerinizdedir. eğer birisi severse,
iyidir. eğer kimse sizi sevmiyorsa, o zaman kızgınlık bile iyi
olacaktır. en azında ilgi üzerinizde olacaktır. fakat, kimse size
hiç bir ilgi göstermezse, kimse sizin önemli birisi olduğunuzu
düşünmezse, o zaman egonuzu nasıl besleyeceksiniz?

diğerlerinin ilgisine ihtiyaç vardır.

milyonlarca şekilde insanların ilgisini çekersiniz; belli bir tarzda
giyinirsiniz, güzel görünmeye çalışırsınız, çok kibar olursunuz,
roller edinirsiniz, değişirsiniz. ne tür koşulların geçerli olduğunu
sezinlediğinizde , hemen insanların size ilgi göstereceği yönde
değişiverirsiniz. bu çok derinden bir dilenciliktir

gerçek bir dilenci ilgi arayan ve talep eden kişidir. ve gerçek
imparator da kendi içinde yaşayandır; onun kendi merkezi vardır,
başka kimseye bağımlı değildir.

buddha bodhi ağacının altında oturuyor… o an dünya yokoluverse,
buddha için bir şey fark edecek midir? hiç birşey. hiç bir şey fark
etmemiş olacaktır. tüm dünya kaybolsa bir fark yaratmayacak çünkü o
merkezine ulaşmıştır.

ya siz; şayet eşiniz kaçar, sizi boşar, başka birisine giderse
tamamıyla dağılırsınız - çünkü o size ilgi gösteriyordu, özen
gösteriyor, seviyor, etrafınızda dolaşıyor, sizin kendinizi birisi
olarak hissetmenize yardım ediyordu. tüm imparatorluğunuz kayboldu,
siz dağılıverdiniz. intihar etmeyi bile düşünmeye başlarsınız.
neden? neden karınız sizi terk edince intihar edesiniz?

neden kocanız sizi terk edince intihar edesiniz? çünkü kendinize ait
bir merkeziniz yok. karınız size merkezi veriyordu; kocanız size
merkezi veriyordu.

insanlar bu şekilde varolurlar. böylelikle insanlar başkalarına
bağımlı hale gelir. o çok derinden bir köleliktir. ego bir köle
olmak zorundadir. o başkalarına bağımlıdır. ve sadece egosu olmayan
kişi ilk defa olarak efendidir; artık o bir köle değildir. bunu
anlamaya çalışın.
ve egoyu kendi içinizde aramaya başlayın - başkalarında değil, bu
sizin işiniz değildir.
kendinizin ne zaman mutsuz hissedecek olursanız hemen gözlerinizi
kapayın bu mutsuzluğun nereden gelmekte olduğunu bulmaya çalışın ve
her seferinde göreceksiniz ki, sahte merkeziniz başka biriyle
çatışmakta.
siz bir şey umdunuz ve gerçekleşmedi.
siz bir şey beklediniz ve tam tersi oldu - egonuz sarsıldı,
mutsuzsunuz. yalnızca bakın; ne zaman mutsuz olursanız, neden
olduğunu bulmaya çalışın.
sebepler sizin dışınızda değil. temel neden içinizdedir - ama siz
her zaman dışarı bakarsınız, her zaman sorarsınız:
beni kim mutsuz ediyor?
benim kızgınlığımın sebebi kim?
beni kim hayata küstürüyor?
ve dışarı bakarsanız göremezsiniz.
sadece gözlerinizi kapayın ve her seferinde içe bakın.
tüm mutsuzluğunuzun, kızgınlığınızın, can sıkıntınızın kaynağı
sizde, egonuzda gizli.
ve kaynağı bulursanız, onun ötesine geçmeniz kolaylaşacaktır. eğer
sizin başınıza dert açan şeyin kendi egonuz olduğunu görebilirseniz,
ondan kurtulmayı tercih edersiniz - çünkü hiç kimse mutsuzluğunun
kaynağını anlayacak olduktan sonra onu taşıyamaz.
ve şunu unutmayın ki, egodan vazgeçmeniz için bir neden yoktur.
ondan vazgeçemezsiniz. ondan kurtulmaya çalışırsanız, "alçak gönüllü
oldum" diyen, daha zor farkedilen türden bir egonuz olacaktır.
alçak gönüllü olmaya çalışmayın. bu kendini gizleyen bir egodur -
ama ölü değildir.
alçak gönüllü olmaya çalışmayın. alçak gönüllü olmayı kimse
deneyemez, ve kimse kendi çabasıyla alçak gönüllülüğü yaratamaz,
asla! ego ortadan kaybolunca, alçak gönüllülük size gelir. o
yaratılan bir şey değildir. o gerçek merkezin gölgesidir.
ve gerçekten alçak gönüllü bir adam ne alçak gönüllüdür ne de
bencil.
o sadece basittir.
hatta alçak gönüllü olduğunun bile farkında değildir.
eğer alçak gönüllü olduğunuzun farkındaysanız, orada ego vardır.
alçak gönüllü kimselere bakın…kendilerinin gerçekten alçak gönüllü
olduğunu düşünen milyonlarca insan vardır. yerlere kadar eğilirler,
ama izleyin onları - en sofistike egoistlerdir onlar. artık onların
besinlerinin kaynağı alçak gönüllüktür. "ben alçak gönüllüyüm"
derler ve sonra da size bakıp sizin onları takdir etmenizi
beklerler.
sizin onlara "sen gerçekten alçak gönüllüsün" demenizi
isterler. "aslında sen dünyanın en alçak gönüllü kişisisin; hiç
kimse senin kadar alçak gönüllü değil". sonra da yüzlerine gelen
gülümsemeye bakın. ego nedir? ego "kimse benim gibi değil" diyen bir
hiyerarşidir. alçak gönüllülükle kendisini besleyebilir - "kimse
benim gibi değil, ben en alçak gönüllü kişiyim"

zamanın birinde: sabahleyin hava henüz aydınlanmamışken fakir bir
dilenci caminin birinde dua etmekteydi. kutsal bir gündü ve o dua
edip şöyle diyordu, "ben bir hiçim. ben fakirlerin en fakiriyim,
günahkarların en büyüğüyüm"

birden bir başka kişinin daha dua etmekte olduğunu fark etti. adam
ülkenin imparatoruydu ve bir başka kişinin daha dua etmekte
olduğunun farkında değildi - karanlıktı, ve imparator da, "ben bir
hiçim. kimse değilim. sadece kapındaki bir dilenciyim" diyordu.
başka birisinin daha aynı şeyleri söylediğini duyduğunda imparator
dedi ki, "durun! beni geçmeye çalışan da kim? sen kimsin? bir
imparator 'bir hiç olduğunu' söylerken, onun önünde aynı şeyi
söylemeye nasıl cesaret edersin?"

işte ego böyle çalışır. çok zor farkedilir. onun çalışması çok
kurnazca ve derindendir, çok çok uyanık olmalısınız, ancak o zaman
onu görebilirsiniz. alçak gönüllü olmaya çalışmayın. yalnızca tüm
mutsuzlukların, acıların ego yoluyla geldiğini görmeye çalışın.

sadece izleyin. vazgeçmenize gerek yok.
ondan vazgeçemezsiniz. kim vazgeçecek ondan? o zaman da vazgeçenin
kendisi egoya dönüşecektir. her zaman geri dönecektir.
her ne yapıyorsanız yapın, dışında kalın ve bakın, izleyin.
ne yaparsanız yapın - alçak gönüllülük, mütavazilik, basitlik - hiç
birisi yardımcı olmaz. mümkün olan sadece birşey vardır, o da tüm
mutsuzluğunuzun kaynağının ego olduğunu izlemektir. onu söylemeyin.
tekrar etmeyin - izleyin. çünkü ben onun tüm mutsuzluklarınızın
kaynağı olduğunu söylersem ve siz de bunu tekrar ederseniz yararsız
olur bu. siz bu anlayışa gelmek zorundasınız. her mutsuz olduğunuzda
yalnızca gözlerinizi kapayın ve dışardan nedenler aramayın. bu
mutsuzluğun nereden kaynaklandığını görmeye çalışın. o sizin kendi
egonuzdur.

eğer sürekli olarak egonun esas kaynak olduğunu anlar ve hissedecek
olursanız, bu derinlerde kök salar ve egonun bir gün onun ortadan
kayboluverdiğini görürsünüz. kimse ondan kurtulmaz - kimse ondan
kurtulamaz. onu öylece görürsünüz; ortadan kayboluverir çünkü
herşeyin kaynağının ego olmasının anlaşılması demek ondan kurtulmak
demektir. bunu anlamak demek egonun kaybolmasi demektir.

ve siz egoyu başkalarında görmek hususunda çok kurnazsınız. her
hangi birisi başka birinin egosunu görebilir. kendinizinkine sıra
geldiğindeyse, işte o zaman sorunlar ortaya çıkar - çünkü araziyi
bilmiyorsunuz, orada hiç gezinmediniz ki.

nihai olana, tanrısal olana giden yolun tümü, egonun bu zorlu
arazisinden geçmek zorundadır. sahte olanın sahteliği anlaşılmak
zorundadır. mutsuzluğun kaynağı olan, mutsuzluğun kaynağı olarak
anlaşılmalı - o zaman ortadan kalkıverir.

onun zehir olduğunu bildiğiniz zaman kaybolur. onun ateş olduğunu
bildiğinizde kaybolur. bunun cehennem olduğunu anladığınızda
yokolur.

ve işte o zamandır ki, bir daha hiç "egodan vazgeçtim" demezsiniz. o
zaman herşeye, tüm mutsuzluklarınızın yaratıcısının kendiniz olduğu
şakasına gülmek dışında hiç birşey yapamazsınız.

charlie brown'ın bazı karikatürlerine bakıyordum. bir tanesinde
logolarla bir ev yapıyordu. duvarları yaptığı logoların ortasında
oturuyordu. duvarlarla çevrelendiği bir an geliyor; her tarafını
duvarlarla kapattığı bir an. sonra da "imdat, imdat" diye bağırıyor.

herşeyi kendisi yaptı! şimdi de onlarla çevrelendi, hapsoldu. bu çok
çocukça, ama sizin de tüm yaptığınız bu işte. kendi çevrenize bir ev
inşa ettiniz ve şimdi de "imdat, imdat" diye bağırıyorsunuz. ve
mutsuzluğunuz milyonlarca kez çoğaldı - çünkü sizinle aynı teknede
olan yardımcılarınız var.

çok güzel bir kadın hayatında ilk kez bir psikiyatriste gider.
psikiyatrist kadına, "lütfen biraz yaklaşın" der. kadın
yaklaştığında hemen kadının üzerine atlayıp sarılır ve onu öper.
kadın şok olur. sonra da adam "şimdi oturabilirsiniz. bu benim
sorunumu halleder, şimdi sizin sorununz nedir?" diye sorar.

problem katmerlenir, çünkü aynı teknede olan yardımcılar var. ve
onlar yardım etmek isterler, çünkü birisine yardım ettiğinizde
egonuz çok çok iyi hisseder - çünkü siz binlerce insana yardım eden
büyük bir yardımcı, büyük bir guru, efendisiniz.
ne kadar çok insan sizi izlerse, kendinizi o kadar iyi
hissedersiniz.
fakat siz de aynı teknedesiniz, yardım edemezsiniz.
daha çok, zaranız dokunur.
hala kendi sorunları olan birisinin başkalarına pek yararı
dokunamaz.yalnızca kendi sorunları olmayan birisinin size yararı
dokunabilir. ancak o zaman sizin içinizi görebilecek netlik vardır.
hiçbir soruna sahip olmayan bir zihin sizi görebilir; siz
saydamlaşırsınız.
sorunları olmayan bir zihin kendi içinden görebilir; bu nedenledir
ki, başkalarının içini görebilme yeteneğine ulaşır.
batı'da çok, birçok sayıda psikanaliz okulu vardır ama insanlara hiç
bir yardımı dokunmadığı gibi, çoğunlukla da zarar verirler. çünkü
başkalarına yardım eden kişiler ya da yardım etmeye çalışan veya
yardım ediyormuş gibi yapanlar da aynı teknenin içindeler.
…kişinin kendi egosunu görmesi zordur.
başkalarının egosunu görmekse çok kolaydır. fakat önemli olan bu
değildir, onlara yardım edemezsiniz.
siz kendi egonuzu görmeye çalışın.
sadece izleyin.
ondan kurtulmak için aceleci olmayın, sadece izleyin. ne kadar
izlerseniz, o kadar yeterli hale gelirsiniz. bir gün aniden
görüverirsiniz ki, kendiliğinden kaybolmuş. ve aslında sadece
kendiliğinden olduğunda kaybolmuş olur. başka bir yolu yoktur.
olgunluğuna erişmeden ondan kurtulamazsınız.
kuru bir yaprak gibi düşer.
ağaç hiç bir şey yapmaz - hafif bir meltem, bir şeyler olur ve ölü
yaprak öylece düşer. hatta ağaç yaprağın düştüğünün farkına bile
varmaz. o ses çıkarmaz, bir şey idda etmez, hiçbirşey yapmaz.
kurumuş yaprak öylece yere düşer ve dağılır hepsi bu.
bilinç ve anlayış yoluyla olgunlaştığınızda ve egonun tüm
mutsuzluklarınızın nedeni olduğunu derinden hissettiğinizde, birgün
aniden, kurumuş yaprağın düşmekte olduğunu göreceksiniz.
o yere ulaşır ve kendi kendine ölür. siz hiç bir şey yapmadınız
dolayısıyla ondan kendinizin kurtulduğunu idda edemezsiniz. onun
kayboluverdiğini görürsünüz ve gerçek merkez ortaya çıkar.
ve gerçek merkez ruhtur, tanrıdır, benliğinizdir, gerçekliktir ya da
onu nasıl adlandırmak isterseniz odur.
onun adı yoktur, o nedenle de tüm adlar uygundur.
ona canınızın çektiği her ismi verebilirsiniz.

devamını okuyayım »
24.01.2006 20:38