joule

  • 193
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 ay önce

sokak kedisi

bu sene ocak ayı çok yoğun kar yağmıştı ve apartmanın kapısındaki sokak kedileri için kapıyı açık tutup onların en azından karda değil daha sıcak bir ortamda barınmalarını sağlamaya çalışmıştım. bununla beraber aynı şeyi karşı komşum da yapmış olacak ki, kendisi kedi sahibi ve evindeki kedi mamasını daire kapısının önüne koyuyordu ki o kedi/kediler yiyecek de bulabilsin diye. bense sabah evden işe giderken ya da akşam gelirken sokakta görürsem eğer apartmana almaya çalışıp bir de laflıyordum. sanırım bir taneydi, ama yanlış olmasın diye çoğul da kullandım. gide gele bir kara kediyle baya karşılıklı muhabbet eder olduk. ağzı baya kalabalık kapkara bir kediydi, o bana karşılık verdikçe ben de onunla laflamaya devam ediyordum, bir iki seviyordum,
komiklikler şakalar filan sonra bitiyordu evime giriyordum. sonraları bu kediyi dairemin paspası üzerinde beni beklerken bulmaya başlamıştım ve hatta eve girmeye atılmaya filan da çalışıyordu. bir iki hafta resmen belalım oldu, eve giremez oldum. bazen birilerinden yardım istedim. ama tabi bu şekilde aklımı çelmeye başladı eşşoğlusu. eşimle konuştuk, yalnız kaldığım günler bana arkadaşlık eder hem belki filan dedik. sonunda bir gün ani bir operasyonla iş çıkışı hakikaten kediyi aldık önce veterinere sonra da eve götürdük. başlarda teşekkür eder bir hali vardı, sonra biraz mesafe koydu, sonra alıştıkça yakınlaştı filan... ama şu son günlerde gerçekten oldukça şaşırtmaya başladı. tırnaklarını kestirmedik, sokağa dönmek isterse eğer, lazım olacaklar diye. ama bu şekilde de özellikle ben çok mıncıklamak istediğim için ellerim çizik, delik vb yaralar içindeydi. resmen jilet gibi tırnakları ve pati vurduğunda direk elime saplanıyor. artık son zamanlarda can havliyle ah diye bağırmaya ve sonrasında yanından uzaklaşmaya başladım. ellerimi yıkıyordum ve dönmüyordum yanına. son birkaç gündür, pati attığında tırnaklarını çıkarmamaya başladı, hatta ön patileriyle kolumu kavrayıp arka patileriyle tekmeleme hareketini bile hiç tırnak çıkarmadan yapıyor. inanamıyorum. bu kadar anlayışlı olması ona bir kere daha bağlanma sebebim oldu. evde olmaktan mutlu mu değil mi diye başlarda çok canım sıkılıyordu ama artık gerçekten eminim. zaten bir iki kez apartmanın bodrum katına indiğinde ben sokak kapısını da açtım ama çıkmadı. eğer gitmek isterse çok üzülürüm ve onu sokakta görmeye içim ne kadar dayanır bilmiyorum ama isterse engel olmayacağım kesin. hayatımıza iyi ki girdi, o kadar seviyorum ki...

devamını okuyayım »
22.06.2017 14:18