rind

  • hırçın golcü (250)
  • 933
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 yıl önce

yoko ono

benim ciddi anlamda nefret nesnemdir. hani mesele güzeldir, çirkindir değil. benim için o 60'ların güzelim müziğinin, güzelim yaratıcılığının içine sıçan herşeyi temsil ediyor. avangardmış, akıllıymış, bokmuş, püsürmüş. bir kuşak için yaratıcı olan, zekice olan herşey beatles'ın, stones'un, who'nun, kinks'in müziğinde mevcuttu, gerçekten işçi sınıfı kültürü üzerine inşa edilmişti. chevalieresque'ti, romantikti, hakikaten yiğitçeydi, üstelik mizah duygusundan da yoksun değildi. (bunun yanına joseph losey de, ken russell da, stanley kubrick de konur, george best de, hatta "bilinçlenmemiş" bir garrincha da) işte yoko ono, tüm bunların sonunu temsil ediyor benim için, yaratıcılığa karşı ukalalığı, kendiliğindenliğe karşı suniliği, sanata karşı gözboyamayı. rock'n roll yapmak yerine two virgins gibi garabetler üretmek, yok cut piece'ymiş falan filan... bir de bu yellozu solcu zannederler, sanırsınız hiç solcu görmemişiz.
hülasa sevmem, nefret ederim. bunun sebebi sadece beatles'ın sonundaki payı değil, ama bugün 40 sene sonra, beatles dağılırken kendisinin kültür tarihindeki yerinin temsil ettikleri.

devamını okuyayım »
12.05.2010 21:15