bizans bıçkın (472)

  • 3792
  • 8
  • 2
  • 0
  • 6 gün önce

hepimiz hrant'ız hepimiz ermeniyiz

hepimiz hrant'ız, hepimiz ermeniyiz!

19 ocak günü saat 15:00 sularında çalıştığım yerde telefonu kapatan arkadaşın
"hrant dink öldürülmüş" demesiyle birlikte başıma bir ağrı saplandı.
televizyon açıldı, görüntüler gözlerimizden kalbimize, zihnimize akmaya başladı,
orada soğuk kaldırım taşlarının üzerinde sönmüş bir hayat uzanıyordu.
ama televizyon bir yandan orada insanların toplanmaya başladığını da duyuruyordu,
sloganları da izlerken duyduk, bir şeyler oluyordu. canımız çok yandığı için,
vicdanımızın sesini dinleyip o akşam arkadaşımla agos'a gitmeye karar verdik.

taksim'e ulaştığımızda onlarla karşılaştık. işyerinden arkadaşlar da vardı,
sahaflarda kitap alırken gördüğüm kitapseverler de vardı,
ekşi sözlük zirvelerinde tanıştığım insanlar da vardı ve tanımadığım bir ordu insan.
sıranın sonuna doğru, biraz da kenarda bir yer bulduk kendimize
ve yürümeye başladık. 35 yaşındayım, ömrümde ilk kez bir yürüyüşe katıldım o akşam.

o sloganı sıraya daha yeni girmiştik ki duydum, 20 yaşındayken walkmande
yüksek sesle trash'den death metal'e kadar envai türde gürültülü müzik
dinlediğimden dolayı kulaklarımda işitme kaybı var, o yüzden önce
"hepimiz fransız, hepimiz ermeniyiz" şeklinde şaşırdığım bir şeyler duydum.
neyse ki slogan yeniden yükseldiğinde birden anladım ve çarpıldım
"hepimiz hrant'ız, hepimiz ermeniyiz" diye bağırıyorlardı.

bir süre konuşamadım. sesimi çıkaramadım. nikon d70'in arkasına sığındım.
bir yandan o slogan her yükseldiğinde yüreğimin kabardığını,
zihnimin yerinde duramadığını da algılıyordum. rüyada gibiydim.
bozuk kulaklarıma ve alabildiğine miyop gözlerime inanamıyordum.
elmadağ'a geldiğimizde geriye dönüp baktım ki
binlerce kişi daha geliyordu yanımıza.

o gece düşünmekten fazla bağıramadım. utangaç bir ses tonuyla katıldım
ama yeterli değildi. "hepimiz hrant'ız, hepimiz ermeniyiz" demek ne demekti şimdi,
cümlenin ilk yarısını anlıyordum, ancak ikinci yarısı bana korkutucu geliyordu.
ermeni arkadaşlarımı düşündüm, lisede, dershanede kendilerini sakladıkları için
onlarla iletişim kurmakta zorluk çektiğim günler geldi aklıma.
onlara yapılan haksızlıklar üşüştü zihnime. ve bağırmaya başladım.

kiralık katillerin elinde heba olan hrant dink için bağırdım, arkadaşlarım için,
kıvırcık hayko için bağırdım, güzel sara için bağırdım, bu ülkede acı çeken
başta ermeniler olmak üzere bütün halklar için bağırdım,
ırkçılığa karşı olduğum için, öldürülen bütün gazeteciler için,
sadece düşüncesini söylediği için, farklı düşündüğü için, dayak yiyen,
işkence gören insanlar için, 1915 tehcir kararı ile öldürülen masumlar için,
1915 olayları nedeniyle acımasızca öldürülen diplomatlar için,
bombalı eylemlerde ölen, yaralanan bütün insanlar için,
kanımızdaki zehrin etkilediği aklımızı yitirmemek için,
şiddete karşı artık yeter! demek için bağırdım, ağladım, bağırdım.

ilkokul düzeyinin biraz üstündeki her türlü bilgiyi algılamakta zorluk çekenlerin
anlamayacakları ve dahi anlayamayacakları bu slogana,
özellikle ikinci yarısına karşı çıkacaklarını bile bile bağırdım,
zaten onun yazılarını anlayamadıkları için öldürmüşlerdi,
hrant dink ile aynı düşünceleri paylaştığım için,
beni de öldürmeleri gerektiği için bağırdım:

hepimiz hrant'ız, hepimiz ermeniyiz...

devamını okuyayım »