crysisanthem

  • 1500
  • 125
  • 33
  • 0
  • dün

hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

ciddi bir kalabalık tarafından bolca sahip olunması düşündüren anılardır.bende de bolca vardır. öyle ki artık çevremden, insanlardan nefret ediyorum ve hepsinden olabildiğince uzaklaşmak istiyorum. eğer çok param olsaydı bir adada ev yaptırır ve hayatımın tamamını kimseyle konuşmadan kendi halimde geçirmeyi tercih ederdim. birçoğu yüzüne insaniyet maskesi geçirmiş aktörler ve aktrislerden fazlası değiller.

yer: zeytinburnu yeşiltepe'de bir okul.

yıl 2001 ya da 2002. kriz dönemleri.. ortaokul kıyafetimle okulun bahçesinde bekliyorum. çünkü devletin verdiği yeni parayla 50 tl yardımı almaya girerken utanıyorum. neden utanıyorsam?belki arkadaşlarımın anlamasından, belki öğretmenimi görmekten.. annem anlıyor ve içeri giriyor. bir kat uzun merdivenlerden sonra yukarı çıkıyor. ama müdür illa ki beni görecekmiş.suratıma bakıp acıyarak parayı verirse daha iyi hissedecekti belki.annem pencereden:

-crysis!! diye çağırıyor ama ses kesiliyor birden. mecburen yukarı çıkıyorum utana sıkıla ve korktuğum başıma geliyor bir önceki yıl ki sınıf öğretmenim orada. göz göze geliyoruz. başımı eğiyorum. bir yandan müdürün annemi çocuk gibi azarlayışını duyuyorum. onun penceresinden çağırmış diye. annem 5. sınıf mezunu bilememiş. koskoca müdürün penceresinden beni çağırma gafletinde bulunmuş. müdür kıyameti koparmış. annem korkmuş hatta beden diliyle bunu göstermiş. ama birşey diyememiş. ne diyebilir ki? o 50 tl bizim için çok önemliydi.

ben, içine kapanık olan ben yine sessizce başımı eğerek onları dinliyorum. daha sonra bana dönüyor, korkuyorum:

-adın?
-cry.. crysis..

tekrar bağırıyor:
-soyadın ne! soyadın yokmu senin??
-...
ben susunca annem atlıyor söylüyor soyadımı. 40larında sanırım hasan öğretmenim nihayet suskunluğunu bozuyor, hafif gülümseyerek:

-utangaç galiba( ya da çekingen galiba tam hatırlamıyorum)
annem o incecik bir o kadar naif bir ses ile:

-öğretmenlerinden çekinir.

ve perde kapanır. o odada olan herkes 3 maymunu oynar.annem mecburiyetten, çaresizlikten. müdür belki kibrinden öğretmen belki işsizlik korkusundan.ama kimse odaya çekingen adımlarla girip, yüzü asık bir şekilde yere bakan sıska, zavallı kız çocuğunun ruhunda açtığı yaraları sorgulamaz o gün ve asla..

devamını okuyayım »
21.08.2014 00:25