crysisanthem

  • 1587
  • 72
  • 14
  • 0
  • evvelsi gün

türkiye'den siktir olup gitmek

(bkz: türkiye'den siktir edilmek)

geçen gittiğim aile hekiminin " bu sonuçlar normal değil sen bir cerrahpaşaya falan göster" diyerek beni gerdiği için, bugün o taraflarda bugüne randevu verebilen bir devlet hastanesinin yolunu tuttum. evime bayağı uzak. baş dönmem vardı ve kusuyordum. belediye otobüsünde de!

sessiz sedasız gittim. annem benimle gelemezdi çünkü babam da hastaydı. doktor "yarın aç karnına gel testleri yaptır" diyip gönderdi haklı olarak. biraz düzelmiştim. ama moralim bozuktu. tekrar aynı facia tekrarlamasın diye bir kaç durak farklı arabaya binip, eminönünde otobüslerin kalktığı yere geldim. oturarak gelebilmek için. başımın dönmesinden ve kusmaktan korkmam bir yana, yorgunluktan ve stresten ölüyordum.

arka taraflarda gittim boş yer bulup oturdum.bir süre sonra insanlar bana adam öldürmüşüm gibi bakmaya başladı. abartmıyorum. yüzüm asıldı.ama bozuntuya vermedim. bastonlu bir amca girmiş. benden önceöndeki kadın gel otur dedi. adam -meğer 2 durak sonra inecekmiş- istemedi kapının önünde bekledi. ama inanır mısınız? hiç yer verecek durumda değildim. kulaklığımı taktım. düşünüyordum yarın nasıl aç acına o kadar yol gelicem diye.

derken benden en fazla 4-5 yaş büyük-belki de daha genç- bir kadın aniden omuzlarımdan dürttü.çıkardım kulaklığımı:

-yaşlıya yer ver! görmüyor musun?

ben:-"öndeki bir hanımefendi yer verdi kabul etmedi amca".

-kim vermiş? kesin öyledir zaten
ben
:-ya ben yalan mı söylüyorum? diye çemkirdim. kadın gitti.

sinirlerim bozuldu. kulaklığı çantama koydum. çünkü taksam konuşacaktı biliyorum. gergin bir şekilde bekledim.

uyumadım, ama araba tutmaya başladı. 20 dk demedi omzum arkadan bir daha dürtüldü. otobüs tıklım tıklım insanlar birbirlerinin üzerine çıkıyor:

-kalkar mısın yaşlı var burada!! (60larında bir adam eşini göstererek)

öyle sert söyledi ki, bir an döndüm. kalkmazsam öldürecek herhalde dedim ama 3-5 saniye duraksadım. ben de hastayım ulan! tam kalkacakken. arkamdaki adam tripli bir şekilde:

-gel abi sen buraya gel!!

ben yine bir şey demedim. adam bir başladı. bu ne terbiyesizlikmiş. ben niye kalkmıyormuşum. bu kez kalan son gücümle döndüm:"bana mı diyorsunuz siz?" dedim.

"aman ne haddimize. otur sen!! otur!!"

ben: "elbette otururum sizin olduğu kadar benim de hakkım var oturmaya."

"sen de yaşlanıcaksın bugün.hepiniz yaşlanıcaksınız ya"

ben : "yalnız ben çocuk değilim 30 yaşındayım bu şekilde bağıramazsınız."

derken milletin bazıları bana düşman gibi bakmaya devam ederken bazıları acımaya başlıyor.derken bir abla:"ya zaten kalkıyordu kızcağız niye bu kadar abartıyorsunuz ki"

diyince sakin bir şekilde, adam delirdi yanına da yandaş bulup:"sen onun avukatı mısın?" diye kadına ve yaşlı kocasına bağırıyor. kocası aman karışma diyor.

kadına öyle bağırınca döndüm:
"ya sen ne konuşuyorsan gelip bir burada konuşsana!bana mı diyorsun bu ne terbiyezilik ya !!kalkmak zorunda mıyım?"

der demez adam oradan çıkıp:

"bu istanbul'a 7 değil 10 şiddetinde deprem lazım bu pislikleri temizlesin"

ben, "sensin pislik!" diyince araya girdiler. bugün oldu ve yediğim hakaretlerin, eksiği var fazlası yok. sadece koltuğu terketmek istemediğim için.

sonra aklıma geldi. belki de cebimdeki hastane kağıtlarını gösterip:"sen hastaysan ben de hastayım. benim tarafımı tutun otobüstekiler" demeliydim belki de. ama ne bileyim. sıradan bir insan, tam bilet ödeyen bir vatandaş olarak, benim de o koltukta oturmaya 60larındaki adam kadar hakkım var diye düşündüm ve mümkün değil ayakta gidemezdim özellikle bugün.

ottobüste güçlü görünmeye çalıştım. demogoji yapıyor demesinler diye.bu kaçıncı ya? ben size ne yaptım? alt tarafı bir koltuk ya!!! buna da mı göz diktiniz?

ama tek başına zayıf bir insan olduğum için buna hakkım yoktu belki. bu topraklarda kimseye zarar vermeden, kimseden 5 para istemeden sadece "yaşamaya "çalışıyorum.maddi durumum zaten berbat ama kimseden yardım istemedim. çok zengin olmak gibi gayem yok.

ama çemberi o kadar daraltıyorsunuz ki, artık nefes alamıyorum. fiziken nefes alamıyorum. yarın doktor mutlaka git demesine rağmen test yaptırmaya gitmeyeceğim.

yapamicam.. bu baskıyı bir gün daha kaldıramayacağım. ne olacaksa olsun artık..

devamını okuyayım »
25.12.2017 22:11