maca joynovic

  • azimli
  • hırçın golcü (275)
  • 1498
  • 14
  • 4
  • 0
  • 3 gün önce

bir erkeğin özgecan cinayeti sonrasındaki ruh hali

garip bir ruh hali.

reddedildigim kadinlara olan tutumuma baktim once bir. reddedilmek derken, oyle hemen tanisir tanismaz iliski teklif etmekten bahsetmiyorum. gayet arkadas oldugum, sonrasinda iliski teklif ettigim kadinlari.

iki kere ciddi bicimde asik oldum. ikisinde de olgun davranamadim. beni reddettiklerinde hep sebebini ogrenmek istedim. bunu, en azindan arkadaslik iliskim olan insanlarin bana durust davranmasini hakkim olarak goruyordum. onlar bana durust davranmadi, en azindan benim algilayis bicimim o yonde. israrla nedenlerini ogrenmek istedim ama elde edemedigim cevaplarla birlikte karsi tarafin bana zarar vermesiyle sonuclandi olay. bu kadinlardan birine bir sey yaparak duygusal olarak zarar gormesini istedim. daha dogrusu onun kotu hissetmesini saglayarak ona iyilik yaptigimi dusunuyordum. cunku cok da rasyonel olmayan bu dunyayi kendi dunya gorusume gore sekillendirmek istiyordum. sonucunda sanirim belli bir aci esiginin dibine geldi. bilemiyorum, haberim yok. tek bildigim, bunu yaptiktan sonra, daha dogrusu cok kotu bir sey yaptigimi kabullendikten sonra onu kendi hakimiyetimin icine alamayacak, kontrolu kaybedecek kadar aci cektigimdi.

ozgecan cinayetinin haberi dustukten sonraysa dusundugum sey hastalikli bir toplum icerisinde yasadigimiz olduguydu. evet, hissetmemistim, dusunmustum. bu cinayeti isleyen insanlarin psikolojisinin bu ulkede yasayan milyonlarca erkegin psikolojisinden cok da farkli olmadigini dusundum. sonra kendime baktim. icimde bir canavar yatiyordu. bir vahsi besliyordum kendi kanimla, ki cok sukur bu vahsiyle kimseye ciddi bir zarar vermemistim. dun geceyse ozgecan'i ruhen hissettim. hissettigi aciyi, direnisini, karsi koyma cabasini, minibusteki tedirginligini, kendini guvende hissedememesini hissettim. acik soyluyorum, kendi hayatima baktim ve kendimi tecavuzcu gibi hissettim. beni hayatinda istemeyen insanlari bir sekilde zorlamistim. cani yanan ben olmustum ve bu icimdeki vahsiyi beslemisti. her reddedilisimin ardindan cidden hissedememeye baslamistim, hislerim yalitilmisti ve empati kuramiyordum. bu cografyada guzel bir kadin olmayi dusundum. vahsilerin arasinda dolanan, guzel olabilme hakkiyla kendilerini tedirgin hisseden, her yerde bir av olarak gorunen kadinlari. onlari elde etmeye calisan erkekleri dusundum. elde edebilenler de, edemeyenler de iclerinde birer vahsi tasiyorlardi.

ve aslinda onemli olanin vahsi olani dizginlemek, kimsenin yasam alanina mudahil olmamak gerektigini kabul ettim. hissettigim sey sucluluktu. reddedildigim kadinlara olan tavrim tamamiyle olmasa da haksizdi.

devamını okuyayım »
15.02.2015 20:50