nebuch

  • azimli
  • kofti anarşist (153)
  • 3209
  • 1
  • 0
  • 0
  • geçen hafta

mutsuzluğun asıl sebebi

bu konuda beni düşündüren birkaç şey var.

öncelikle şunu demeliyim, hayatımda çok yakın olduğum insanların büyük bir kısmı "mutsuzluk" hastalığından müzdarip. hayatları mutsuz olmakla ve bu mutsuzluklarını hayatlarına yansıtıp daha mutsuz olmakla geçen insanlar. kimden bahsettiğimi anladınız.

şimdi normalde bu insanlarla mutsuzlukları haricinde ne gibi bir sorunum olabilir ki? ama var işte bir sorunum var. bu insanlar mutsuzlukları anlaşılsın istiyorlar. "ben mutsuzum ve mutlu olamıyorum, bu çok kötü bir şey." özetinde bir haykırış bu. yani buradan ben mutsuzluklarına çare aradıklarını düşünüyorum. en azından bana bunu diyorlar.

işte sorunum. mutsuz insanın mutsuzluğuna çare araması kadar yalan bir eylem olmadığını düşünüyorum. çünkü bir şeye çare aranıyorsa bu yanındaki insandan yardım alarak olur. ona "sen yardım edemezsin ben mutsuzum" diyerek olmaz. eğer bir soruna çare arıyorsanız, daha önce çare bulunmuş mu bakmanız gerekir. "psikolog mu? ya ben ne diyorum sen ne diyorsun?" demekle olmaz. mutsuz insanların aslında mutsuzluklarına çare aramadıklarını ve tamamen bu şekilde ilgi çekerek ego tatmin ettiklerine inanıyorum.

işte bunu dile getirince, mutsuz insan birden öfkeleniyor: "beni asla anlamıyorsun, intihar mı edeyim!" falan gibi öfke yüzünden zeka içermeyen cümleler kuruluyor. bu bahsettiğim kişiyi hepiniz tanıyorsunuz, hepinizin hayatında var bu kişi. belki de bu kişi sizsiniz.

bir de orijinallik sorunu var. bu melankolik ruh halindeki insanlar tepkilerini o kadar içi boşaltılmış yollardan yapıyorlar ki samimi olduklarına inanmak güçleşiyor. ıssız adam veya kaybedenler kulübü tipi bir dışavurumdan bahsediyorum. cidden bu kadar basit şeyler yaparak mutsuz kişiye empati yapmamız bekleniyor mu? üzgünüm yeteri kadar iyi açıklayamıyorsunuz. "çok zor ya..." minvalli ipuçlarıyla sizin yaşadığınız melankoli bize bebek işi geliyor artık bunu anlamanız gerek.

"benim sessiz haykırışımı duymuyor musun?" üzgünüm duyamıyorum. bana karikatür gibi geliyor. hayatımda zorlandığım ve mutsuz olduğum anlar oldu, ben o anlarda bu tip tepkileri gösterdim ve şimdi düşününce bana büyük bir toyluk ve saflık örneği gibi geliyor. bunu bilerek diyorum ki, eğer mutsuzluğumu bir tepki olarak vereceksem orijinal yollardan anlatmayı seçerim. demeçlerimi melankolinin en bayat örneklerinden seçmem.

en azından mutsuzluğumun daha fazlasını hak ettiğini düşünürüm.

ama etrafımda gördüğüm ve internet yardımı ile iletişime geçme talihsizliğinde bulunduğum hiçbir mutsuz insan kendinde buna dair bir fikri barındırmıyordu. bunun iyi anlaşılması lazım. insanlar içindeki duyguları anlatabilmek için sanat denilen mucizeyi kullanıyorlar. sizden mutsuzluğunuzu anlatın diye bir nocturne yazmanızı beklemiyorum ama en azından ıssız adam'da geçen bir ruh hali ile derdinizi anlatmanızı da sizin kendinize yaptığınız bir saygısızlık olarak görüyorum.

kısaca mutsuz insanlara ikna olmuyorum. çünkü ikna edebilecek kadar ilgi çekici değiller.

- 7 hafta'nın notlarından alıntıdır. 2013

devamını okuyayım »
30.05.2013 10:57