yuksek gerilim

  • 402
  • 0
  • 0
  • 0
  • 4 ay önce

mehmet gül

onu televizyonda her gördüğümde memleketin sahiplerinin buna benzer adamlar olduğunu düşünür, var olan umudumun birazını daha kaybederdim.
tok sesliydi, kendinden emin bir duruşu vardı.
inandığı/öne sürdüğü fikirlerin hiçbirini sorgulamadığına eminim. aksi takdirde kara cehaletin ürünü olduğu hemen anlaşılan dandik fikirlerini büyük bir güvenle, sinsice sırıtarak ifade ederken en azından tereddüt ederdi.
bu adamda beni en çok rahatsız eden de buydu; tereddüt etmiyordu.
tereddütü yoktu çünkü fikirleri işine yarıyordu, işe yaradığını tüm hayatı boyunca görmüştü. ellerinden damlayan kanlara rağmen itibar sahibiydi. o dandik duruşuyla memleketi sahipleniyordu kimilerine göre.

kelimelerimi özenle seçmeye çalışıyorum, ancak bu adama duyduğum nefret biryerlerden çıkıp kendini göstermek istiyor.
bu adam memlekette en çok nefret ettiğim 3-5 kişi arasına girerdi, hala da öyledir.
gülüşünü her gördüğümde, biraz alakasız da olsa, aklıma ucuncu sahsin siiri gelirdi. güldü mü cenazeye benzerdi
bir cinayetin ardından "nooldu sizin devrim işi?" dercesine gülüyormuş gibi gelirdi.
öldü gitti. ariel şaron kadar beddua edeni çıkmamış demek ki.
yazık, halbuki ne de çok uğraşmıştım!

devamını okuyayım »
16.03.2008 21:10