şükela:  tümü | bugün
  • depresyon spektrumunun geldiği son noktadır. daha genişçe açıklamak gerekirse ; neden gereksindir ki.
  • depresyona alışıldığının göstergesidir. depresyondan çıkıldığını göstermemektedir. bünyede alışkanlık yaratmıştır ve bu iyi bir şeydir.
  • tükenmek için sığınılacak bir bahanenin kalmadığı, bütün yorgunlukların artmaya başladığı anların duygusu.
  • içinde bulunduğum durumdur. hayatımın geri kalanını da böyle geçirmek istemiyorum. tek kurtuluş, bir işe girip kendimi ona adamak olabilir diye düşünüyorum, en az üzeni o olur herhalde. çünkü her ne kadar seyahat edersen et, kaçmış oluyorsun. aslında kaçamıyorsun bile, götürdüğün kafa yine aynı kafa. yapabileceğin çok şey varken yapamadığını görmek çok kötü. boğazında bir düğümle dolaşıyorsun. gitgide dışarıdayken de sana vurur hale geliyor, birdenbire, mesela vapuru beklerken iskelede ağlamaya başlıyorsun.

    göğe de baksam sıkılıyorum, yere de baksam...
  • tam anlamıyla yaşadığım durum. kendi hissettiğim duygular üzerinden bir tanım yapmaya çalışayım;

    yıllardır aralıklı aralıksız depresyona girerim... çok zor zamanlar geçirdiğim oldu, gücümün tükendiğini hissettiğim zamanlar oldu, kendimi insanlardan soyutladığım zamanlar oldu, tam tersini yapıp saçma sapan insanların arasına karıştığım ve mutlu rolü yaptığım zamanlar oldu, ölmeyi düşündüğüm zamanlar oldu, yardım beklediğim zamanlar oldu... artık tamamen farklı hissediyorum. o kadar uzun sürdü ki bu durum, tam anlamıyla sıkıldım.

    ne insanlardan kaçıp yalnız kalmak istiyorum ne de aralarına karışmak. ne bir şeylerle uğraşıp kafamı dağıtmak istiyorum, ne de boşta kalmak. tavsiyeler de duymak istemiyorum, ilgisizlik de canımı sıkıyor. sonunu bildiğin bir filmi izlemek gibi...

    tam bir arafta kalma durumu. evet evet tanımı bu olmalı; araf. ne cennettesin ne de cehennemde. ne tam olarak mutsuzsun ne de az mutsuz.
    resmen boşlukta süzülüyorum.