aaali

  • 3258
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

otizm

genellikle otistik çocuklarının bakımı ve rahat ettirilmesi gibi sıkıntılarını en çok annelerin taşıdığı, hastalık. üstelik çoğu bunu sıkıntı dahi kabul etmiyor...

tek bir anne tanımadık ki otistik çocuğu ile uğraşırken kendisinden sonra çocuğuna ne olacağının derdi ile hayatı daha da kararmış olmasın... bir keresinde yetişkin sayılacak ikiz kız çocukları olan bir aile tanımıştım ve anne için en temel sorun kendisinden sonra ne olacağı idi.

belki şu yazı farkındalık için bir katkı sağlar:

--- spoiler ---

2,5 yaş civarında gece uykusundan çığlık çığlığa bağırarak uyanırdı. hiç birşey sakinleştiremezdi onu. söylenen her söz, yapılan her müdahale daha da kötüleştirirdi durumu. ne yapacağımı bilmez bir halde elim ayağım titreyerek sakinleşmesini beklerdim. eğer babam bizde ise herşey daha da kötü olurdu. paniğim artardı... ne oluyor bu çocuğa, niye bağırıyor böyle diye konuştukça, kalbim duracak sanırdım.

atipik otizm teşhisi almamızdan 10 gün kadar sonra prof. dr. ahmet aydın'ın tavsiyesi ile hemen kazeinsiz-glutensiz diyete başladık. adeta bir mucize gibi gece çığlıklarımız bıçak gibi kesildi. 3 yaş civarında öğle uykularından bazen ağlayarak uyanma dışında bugüne kadar çok büyük bir problem yaşamadık. özellikle son iki senedir belki bir, belki iki kere ağlamıştır gece.

dün gece ise, niye olduğunu bilmediğimiz, kendisinin de açıklayamadığı bir nedenden, gece yarısı ağlaya ağlaya uyandı. sakinlestiremedik. dokundurmadı kendine. sadece "hayır, hayır, hayır anne, hayır anne" diye diye evin içinde bir oraya gitti, bir buraya.

çok korktum. aynada gördüğüm kendi yüzümden de korktum. bembeyaz olmuşum, tir tir titriyorum. çaresizlik çok kötü hissettiriyor kendini. bir de tabi "komşular ne der" korkusu.

15 dakika sonra sakinleşti. yatağında yatmış duvara yaşlı gözlerle bakarken buldum. sarıldı bana, özür dilerim dedi. "özür dilerim anneciğim, seni üzdüm". yanaklarımı öptü... bana sarıldı ve uyudu.

ertesi gün de sabah ilk iş yine bana sarıldı, özür diledi... ama niye, niçin bunu yaşadığını açıklayamadı, anlatamadı. keske anlatsa, anlatabilse, ben de çözüm üretebilsem... çaresizlik korkunç bir duygu!

http://isigitutmak.blogspot.com/

--- spoiler ---

devamını okuyayım »
20.04.2012 22:04