agharta

  • 1776
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 yıl önce

yalnız yaşayan insanlar

yalnız yaşamak bir erdemdir aslında. bu tür insanlar kendi kurallarını koydukları için rahattırlar. kendilerini çok iyi tanırlar ve bir sürü hobileri vardır. bir gün fırçanın üstündeki bir parça boya en iyi arkadaşlarıyken, bir diğer gün mutluluğu bir kutu puzzleda bulurlar. istedikleri saat istediklerini yapmaya alışkın olduklarından otoriteye hiç gelemezler, birşeyler yapmak zorunda olmaktan nefret ederler. tüm sosyal olaylara katılmayı planlayıp, her sabah "bugun tamamen hayatımı değiştircem" diye uyanırlar.

oysa içe doğru eğimlidir onların duvarları, kimseler bilmez. evleri yüz metre kare olsa da duvarlar üstlerine geldiğinden dört metre kare görünür. kilo verirler. çünkü yemek, kendileri hazırlamadıkça varolmayacaktır, bunu da bilirler. kendi dünyaları vardır. kendi kendilerine uydurdukları oyunlarla eğlenmeye çalışırlar. konuşacak kimseleri olmadığından o kadar uzun süre sessiz kalırlar ki, arada sırada kendi seslerini kontrol ederler, boş evde duvarlardan yankılanmasını sağlayarak, ve garip bir biçimde zevk alırlar bundan. ağlamakta çekinmezler, en doğal şeydir onlar için ağlamak çünkü zaten kimden saklıyacaklardır ki gözyaşlarını? kırk yılda bir telefon çaldığında neşelenir bu insanlar. karşılarında ki insanın nefes almasını bile duymak güzel birşeydir ne de olsa. ve onlar yalnızlık serenatlarını yaparken, karşılarındaki bilmez; aslında en ufak bir konuşma akıl sağlığını koruyordur onların.

sessizlik en korkunç şeydir onlar için. bilirler ki sessizlik ağlar. yalnızlık gibi..

(bkz: yalnız yaşamak)
(bkz: yeni baslayanlar için yalnız yaşama kursu)
(bkz: tek kişilik yurt odası)
(bkz: yalnız yasayan insanın evindeki hüzün)
(bkz: yalnız yaşlanmak)

devamını okuyayım »
12.12.2005 19:00