dcv

  • 351
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

inanmak

iki tip problem vardir: cozulmesi mumkun olan, ve cozulmesi mumkun olmayan problemler. ne acayip bir durumdur ki cozulmesi mumkun olmayan problemlere el atma istegi daha bir gucludur. cunku cevap daha kazanclidir. mesela bir cocuk icin "ben dunyaya nasil geldim"in cevabini bilmek, kerrat cetvelini bilmekten on kat daha enteresandir.

ote yandan eger herkes cozulmesi mumkun olmayan problemler uzerinde kafa patlatmaya baslarsa o zaman toplumu bok goturecektir, cunku o vakit kanalizasyoncular isi gucu birakacak, zeytin agaclari altinda felsefe tartismaya baslayacaklardir.

bu problem milattan once oldukca eski bir yuzyilda ibrahim hazretleri tarafindan "leylek konjekturu" ile cozulmustur. leylek konjekturu, bos yere debelenip hic bir sonuca varmamaktansa, hic olmazsa kerrat cetvelini ogrenmemizi temin ederek toplumu faydali mesgalelere yoneltme amaci guder. bonus olarak da halkin birbirine zulmetmesini onler.

leylek konjekturu oldukca basarili olmus, fakat ufak birkac ayrintiyi atlamistir ki:
1) beyin debelendikce olgunlasir.
2) beyin olgunlastikca cozulemez problemler, cozulebilir problemler haline gelir.
3) toplumdaki olgunlasmis bireylerin sayisi arttikca, insanlar "belki de birbirimize zulmetmemeliyiz" sonucuna kendileri varir.

devamını okuyayım »