gokhans

  • 2268
  • 29
  • 5
  • 3
  • bugün

yedi numara

bitişinin üzerinden bunca yıl geçmişken bile bu kadar çok sevilip hatırlanmasının nedeni içinde barındırdığı karakterlerin topluma çok yakın karakterler olmalarıdır. günümüz dizilerinde ise tam tersi topluma çok uzak, hayal dünyasında yaşarmışçasına birbirinin kopyası sahte karakterler bulunmakta.

yedi numaradan yusuf güdük,
kaygısızlardan eleman,
geniş aileden ulvi,
leyla ile mecnundan ismail abi,
en son babalar duyardan hallederiz kadir,
ayrılsakda beraberizden feridun bitir,
yarım elmadan medeni karpuz,
yaseminceden sürahi hanım,
daha niceleri. bu karakterler unutulur mu hiç?

günümüzde neden bir yedi numara çıkmıyor, neden bir kaygısızlar yapılmıyor? toplum son 10-15 senede bu kadarmı eğlenmeyi, mutlu olmayı, güzel yaşamayı bıraktıda kafayı zengin olmaya, mal mülk bolluğunda boğulmaya adadı. birbirinin kopyası, fakir kızın ilk 3 bölüm zengin erkekle kavga edip 4. bölümden itibaren sevgili olacağı daha ilk fragmanından belli olan, güzel eğlenceli yaşamanın değil para hırsı yüzünden hayatların karartılmasına teşvik edilen, paran yoksa, son model telefonu-arabayı alamadıysan, yalılarda yaşamıyorsan öldün bittin alt metnini empoze etmeye çalışan aptal dizilerin tv izleyicisine kendini bağımlı yapması toplumun son yıllarda nasılda zombileştiğinin, her tarafın nasılda para hırsı yüzünden gözü hiçbir şeyi görmeyen insanlarla dolduğunun adeta sağlaması gibi.

bana göre yedi numaranın en efsane bölümü 1. bölümü. sırtını aksaraya verince istanbulda her adresi kolaylıkla bulabileceğini söyleyen recepin o sahnesi ve istanbula giriş yapınca nüfus tabelasına +3 yazmaları unutulmaz.

devamını okuyayım »