iron

  • 4525
  • 3
  • 3
  • 0
  • 4 gün önce

pamir dikdik

belki kendi oğlumuza, belki de etrafımızda yakınımızdaki yaşıt bir çocuğa benzediğinden ve bize sosyal medya aracılığıyla muhtemel bir mutlu haber elde etmek için potansiyel rol verildiğinden bu kadar ilgilendik bu yavrucak ile. istanbulun zekeriyaköyden uzak bir diğer köşesinde işten geç geldiğimde dahi aklıma gidip aramaya katılma fikri de tam bu yüzden oluştu. uzakta olduğum ve geç öğrendiğim için gerçekleştirmedim bu fikri.
her gün hiç haber almadığımız onlarca çocuğun kaçırılışına, ölümüne bu kadar üzülmeyişimizin/üzülemeyişimizin sebebi bu dahil olma hissinin onlar için bizde uyanmaması / uyanamaması olabilir.

en acısı da o annenin yavrusunun tulum giyinmiş cansız ayağına son kez dokunuşuna bir fotoğraf karesi aracılığıyla şahit olmak. oradaki şefkati, acıyı, çaresizliği, pişmanlığı ölüm pornosu diye nitelemek ise tam bir taş kalplilik olsa gerek.

devamını okuyayım »
06.04.2014 00:56