senzapelle

  • 463
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

ağlamakla inlemekle ömrüm geçip gidiyor

aaaaaaaaaaah ah!
rakı evet... buzu attık... güneş batalı çok olmadı. martı sesleri...
ömrümüz geçerken tutup da durduramadığımız, çoklukla istediğimiz gibi yön veremediğimiz hayatımıza uzaktan bakıp, bazen, saçını okşarız onun. kendimize şefkat duyduğumuz anlardır bunlar. hassasızdır. damarımızdaki kanın akışını bile hissederiz. hayatımızın dışına çıkıp eski benleri izleriz uzaktan... uğraşan, seven, yenilen, didinen, yalnız kalan, özleyen (genellikle bu süreçte yaptığımız haksızlıkları kadraja sokmayız) benler... canım benler.... ah benler... kimsenin anlamadığı, görmediği benlerimiz... onları içimize sokasımız gelir. benlerimizi ancak ben anlar o zaman...
o zaman tutup da kendi hayatımıza bir ağıt yakarız... geçen yıllarımıza, diriltemeyeceğimiz anılarımıza, sevgilerimize toprağa gömülmüş eski heyecanlarımıza, eski bir bene... bir ağıt yakarız. kendimize seni anlıyorum canım benim deriz. rakı kadehini masaya vurur, öyle içeriz. tekizdir. o an teptekizdir.
bu şarkı öyle bir kendine sarılma, omzunu yavaşça öpme, kendi kafanı usulca okşayıp, kendi gözündeki yaşı kendin silme şarkısıdır.

devamını okuyayım »