şükela:  tümü | bugün
  • kardeşim. 28 mayıs 2017 tarihinde kaybettiğim çocukluğumun ve ilk gençlik yıllarımın en büyük kısmıydı. her gün ölüyor insan halbuki, eğer cehennem gibi bir kabus ya da cennet gibi bir rüya görmüyorsa farkında bile olmuyor.
    leyla şimdi hep uyuyor, dilerim kız kardeşim, ablam, ev arkadaşım, abisi olmayı beceremediğim küçüğüm, sen hep cennet rüyalar içindesindir şimdi. bu satırları yazmakta bile bu kadar gecikmiş olmam, yazarken boğazıma düğüm değil, krampların girmesi, halen kabullenemediğim yokluğunun bende ateşlemesinden korktuğum ağlama nöbetlerine bile sahip çıkamayacağımı düşünmemdendir. sen, layıkıyla, en güleç yüzü olarak hayatımın, öylece geldin ve yine öylece gittin küçüğüm, haberini aldığım anı, adının geçtiği her yerde tekrar tekrar yüreğimde aynı azalmayan acıyla hissetmek de benim ödeyeceğim diyeti olacak abin olamamamın.