şükela:  tümü | bugün
  • mükemmel boşluk albümünde aşk virüs'ten sonra dinlediğim ikinci şarkı bu. cnn türk açıktı karşımda az önce. mehmet turgut'a konuk olmuş redd. sözde onu izlicem, kulağımda da kulaklık bu şarkıyı dinliyorum, doyamıyorum bir daha dinliyorum. program yalan oldu tabi. daha diğerlerini dinlemedim ama ölüm vuruşunu yaptım bence. yoksa diğerleri de bu etkide mi?

    uzun zaman sonra beni heyecanlandıran tek şeyin de sadece bir albüm olmasına ne demeli bilemiyorum.

    dinleyelim.
  • reddin mükemmel boşluk albümünde yer alan aşmış parça. hatta abartıp dünya müzik tarihindeki aşmış parçalar arasına sokmama ramak kaldı.

    üst üste kaç kere dinledim bilemiyorum. ayrıca tavsiye; iyi bir ses sisteminiz yoksa kesinlikle kulaklıkla dinleyin.
  • redd'in mükemmel boşluk albümünde bulunan bayıldığım şarkısıdır. resmen bayılarak dinliyorum. açık bi alanda bağıra bağıra söylemek istiyorum.
  • mükemmel boşluk'un en güzel işlerinden. doğan duru'nun vokali şahane. şurdaki armoni az şarkıda bulunur;

    "her gün kendini yine sevdirir,
    sonda beni yine öldürürdün.
    bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar."
  • şarkının sözleri, duygu yoğunluğu ve vokali bambaşka seviyelerde. şarkının pek ezberleyemediğim sözleri beni affetsinler ama uzun zamandır bu kadar hapsedici ve etkileyici bir nakarat duymamıştım.
    nakaratı gün boyu insanın kafasında dönüp duran şarkı.
  • son albümün olmuş tek şarkısı.
  • "bir kalp müzesi vardı içinde"
    sadece bu söz için onyüzbinmilyonkez dinleyebileceğim şarkı.
  • "gecenin sessizliğine direniyorum,
    içimdeki yalnızlığın gürültüsüyle."

    geceye yakışan parça...
  • ne zaman dinlesem, doyamayıp üzerine bi 20 kere falan daha dinliyorum sanırım. bu kadar güzel şarkı olur mu ya? sözler ayrı, müzik ayrı, doğan duru'nun sesi, şarkının duygusu ayrı muhteşem.
  • rengarenk bir bataklığın
    içinde batışını izlerken hayatımın
    gecenin sessizliğine direniyorum
    içimdeki yalnızlığın gürültüsüyle

    adı geçen geçmeyen insanlar
    ismini unuttuklarım beni affetsinler
    parçalanmış dudaklar kırdığım kalpler
    beni böyle görseler onlar bile üzülürler

    her gün kendini yine sevdirir
    sonra beni yine öldürürdün
    bana kalpsiz diyorlar
    seni hiç tanımadılar

    dudakların jilet gibiydi
    öptükçe kanamak isterdim
    bir kalp müzesi vardı içinde

    hepimizi avutan bir şeyler var
    içimizde yaralar kafamızda dumanlar
    yazdığım şarkılar bozduğum bedenler
    beni böyle görseler onlar bile üzülürler

    her gün kendini yine sevdirir
    sonra beni yine öldürürdün
    bana kalpsiz diyorlar
    seni hiç tanımadılar

    dudakların jilet gibiydi
    öptükçe kanamak isterdim
    bir kalp müzesi vardı içinde