şükela:  tümü | bugün
  • sanki birilerinin hayatını kurtarmışım gibi hissediyorum. yaşlandıkça daha çok yol tarif etmeye, daha çok yolunu bulamayanların sohbetine dalmaya başladım. hatta bazen bazılarına "oradan gitmeyin şuradan gidin daha iyi olur bence" gibi bayağı yorum barındıran fikirlerimi de sunuyorum. terslendiğim de oluyor amma ben mutlu oluyorum. haritaya bakan sarışın mı sarışın 2 turist görmeyeyim hemen yol tarif ediyorum. dörtlüleri yakmış ve yol sorma potansiyeli olan bir araç görmeyeyim, hemen gözlerimi şöföre dikiyorum hadi bana sor dercesine. otobüste hangi durakta ineceğini bilemeyen bir amca görmeyeyim. offf en tatlısı da bu. amcaya indikten sonra yardım edecek birilerini bile arıyorum otobüste. ve o anda "galiba cennete giderim lan herhalde" diye düşünüveriyorum. böyle "yampiri yampiri" cennete gidebilirim bence.
  • yer-yön duygusu sıfır olan biri olarak , tarif edebilenlerin cennete gitmesini kesinlikle desteklediğim durum.
  • hiç yaşayamadığım his. yön duygusu olmayan birinin yaşadığı şey utanma duygusu oluyor herhalde. yolda yürürken birisi gelip bir yer soracak diye korkarak yürürüm. ben kesin cehenneme gideceğim lan harbiden.