amelie

  • 4795
  • 2
  • 1
  • 0
  • evvelsi gün

bir türk kadınının taciz günlüğü

yıl muhtemelen 1986 veya 1987
okulun son günü, en yakın arkadaşımla belediye otobüsündeyiz, kızılay'dan tunalı'ya gidiyoruz. bir şen bir şakrak gülme krizlerindeyiz aklımız bir karış havada. okul da bitmiş, hava da güzel, değilmesin keyfimize.

meğerse değilmiş!

otobüsten indiğimizde arkamızdan anneannemiz yaşında bir kadın da inip yanımıza geliyor. sinirli sinirli konuşuyor, meramını ve kime ne için kızdığını algılamamız biraz zaman alıyor. demesi o ki, meğer az önce otobüsten inen bir adam esasen otobüste bize elle sarkıntılık etmiş! farkında değiliz. ama kadın nasıl kızgın! diyor ki "niye izin veriyorsunuz buna?"

aklımdan o an ilk geçen, gülüp eğlenmenin suçum olduğu! refleks düşüncem bu. şöyle ki, eğer kakara kikiri yapacağıma alarmda olup radarı çalıştırsaydım başıma geleni farkederdim. etmediğim için suçluyum! bak teyze ne kadar kızgın!

biz kadına nutku tutulmuş şekilde bakarken o devam ediyor: "böyle minik toplu iğneler taşıyın yanınızda, ceketinizin yakasına takacaksınız, böyle olduğunda hemen ellerine batıracaksınız!" sonra yürüyüp gidiyor.

kafam karışık. hızla aklımdan geçenler aşağıdakilerin bir karışımı:

- aaa! otobüste, kalabalık yerde kadınlara dokunup rahatsız eden erkekler duymuştum, şimdi benim başıma bu mu geldi?
- bi dakka yaa! birisi benim haberim olmadan benden mi faydalandı? bi de sakince yürüyüp gitti mi? ama ama!
- bu kadın bize mi kızıyor? bu kadın o adama mı kızıyor? biz farkında değilsek bu kadın niye kızıyor?
- birisi bana kızıyor, demek ki az da olsa bir suçum var.
- ya bugün dünyanın en güzel günüydü tam, ne gerek vardı şimdi böyle bir olaya?

sonra arkadaşımla birbirimize bakıyoruz, kendisi kadının taklidini yaparak gülüyor. ben de rahatlayıp gülmeyi seçiyorum.

toplu taşımadaki elle ve bacakla tacizler dünyasına bu olayla nispeten yumuşak giriş yapmışım. bu kategori tacizin kitabını yazacak kadar çok yaşayışım, sonraki yıllarımı kaplıyor. bir süre sonra, hızla unutulan anlık rahatsızlıklara dönüşüyorlar. araçtan inince unuttuğum, o kadar gündelik, o kadar normal. bugünkü taşkın öfkeme bakınca, kuzu sessizliğinde geçen çocukluk ve gençlik kabullenişlerimin acısını çıkartmakta olduğumu farkediyorum. toplumsal alan tacizcilerinin genelde belli yaş altını hedeflemeleri de bu yüzden sanırım.

devamını okuyayım »
15.02.2015 13:36