anarax

  • 4072
  • 18
  • 6
  • 0
  • dün

ekşi itiraf

şu hayatta en güzel muhasebeyi kendimle yapıyorum. bi' sandalye çekiyorum kendimin karşısına, otur diyorum kendime, oturuyor. en zor soruları soruyorum kendime. kendimi ağlatana kadar sertleşiyorum. kendim ağlarken kendim olarak kendime acımıyorum. kaldıramacağımı düşünüp yine kendime üzülüyorum. sonra sözler veriyorum kendime, üstelik tutamayacağımı da bildiğim halde. ama neyi yapmayacağımı da kendime söylemek iyi geliyor. en azından kendimce doğru ile yanlışı idrak edebiliyorum diyorum kendi kendime. sonra yine kendime kızıyorum: tutamayacağımı bildiğin halde kendine neden sözler veriyorsun?

büyük konuşmayacağım diyorum, sonra yine büyük konuşuyorum. asla yapmam diyorum, sonra nasıl oluyorsa yapıyorum. günahım da var ama atmamam gerektiğini bildiğim halde ilk taşı ben atıyorum kendime. sonra canım yanıyor, kendimi neden bu hale düşürüyorum diye kızıyorum kendi kendime.

ne zaman bitecek bu kendini tanıma hali?

devamını okuyayım »