el fikir

  • 5429
  • 0
  • 0
  • 0
  • 9 ay önce

esrar

benim vücudumda 2 tane hastalığım var, biri başımda biri de (afedersiniz) kıçımda olan. [bulaşıcı değil korkmayın]

bu hastalıkların biri (bildiğin kıçımda olanı) kesinlikle, diğeri de duruma göre, abd'de sınırlarında medical marihuana'nın yasal olduğu bölgelerde doktor reçetesi ile kullanmamı öngörüyor. neden böyle oluyor; çünkü bu hastalıklar, ameliyat olmak gibi ne olacağı tam belli olmayan ama sonunda zorunda kalınabilecek bir durum öncesi ve belki de sonrasında, yaşam kalitesinin ağzına gözüne sıçan ağrılarla yaşamanıza yol açıyor. günde 3, gayet de ağır ağrı kesicileri kullanmaya hangi miğde dayanıyor bana onu anlatın.

türkiye'de esrar kullanmak yasak; halkının neredeyse bir tek hindistan'da filan olanına yakın bir esrar kullanma kültürü olmasına rağmen yasak. türkiye'de medikal esrarın imkanlarından faydalanarak yaşam kalitesini arttırabilecek 15-20 milyon civarında insan olduğuna neredeyse eminim. bunun daraltılmış versiyonu da en aşağı 3-5 milyon vardır herhalde.

esrar'a karşı çıkmanın bilimsel dayanakları, son 2-3 senelik çalışmalarla (bu başlıkta çokca örneği olduğu gibi) gösterildi ki, çok sınırlı, afaki, hatta hurafe niteliğinde şeyler. "keyif verici madde" olarak tanımlanarak karşı çıkması ise hödüklüğün dik alası; keyif verse noolcak, sana giren çıkan ne? esrar içen insanların esrar sebebiyle çevresine filan saldırmadığı, aksine sakinleşip neşelenerek ve zihni yetkinliği artarak barışçıl insanlar haline geldiği de bilinen bir gerçek.

fazla kullanılmasının zararlarından bahsediliyor; bir uyku hapını ya da ağrı kesiciyi fazla alın bakalım neler geliyor başınıza!

götünden, saçından, komşunun kızından/oğlundan, sevişmeyi bırak öpüşmekten üçbuçuk atan bir toplumun esrar gibi bir maddeyle hastalığına derman bulan ve/veya birazcık kafa dinleyebilen insanlara katlanamıyor olması, bundan huzursuz olması çok normal geliyor bana.

hayır huzur bulamayacaksınız, mümkünatı yok da, belki biraz akıl bulursunuz. korkarım o da zor görünüyor.

devamını okuyayım »