lalenaaa

  • 1116
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 ay önce

anneden nefret etmek

mümkündür.
mutsuz evliliğin tek çocuğu olduğunu düşün. kavgayla gürültüyle geçen son yılları ve ayrılığı. ayrılığın sorumlusuymuşçasına terkedilmeyi. üçünüzün de farklı şehirlere savrulduğunuzu. üniversite hayatı boyunca tek desteğin bankaya yatan para olduğunu. onun orda olduğunu bilerek aynı şehre gittiğini ve senin orda olduğunu bilmesine rağmen , onu görmek istediğini bilmesine rağmen, seni görmeden gittiğini.

evet, seni sevmediği sonucu çıkar bundan. haliyle sen de nefret etmeye başlarsın. önce bu mutsuz evliliğe seni de kattığı için, sonra da terkedip gittiği için. masumdun ama suçluydun. olmamalıydın ama oldun. sonra da her şeyi sen bozmuşçasına ya da o ilişkinin tek hatırası olduğun için terkedildin. senin yüzünde onu görecekti. ıkisi de kaçtı bu yüzden.

özledin, kokusunu, yüzünü, sesini. ama arayamadın. ağladığında arkadaşlarına sarıldın. hastalandığında çorbanı kendin yaptın. kimse sormasın, sorana anlatma diye numaranı değiştin. gücün yoktu buna belki de utanıyordun. insanlar sana acısın istemiyordun.

evet travma büyüktü. üçünüz de çok kötüydünüz. herkes kendi yolunu seçti. ya sen? sen nereye gidecektin? ortada kalmışlığın acısıyla kıvrandın. sonra sen de hayatını kurdun. inançla. bir de içindeki küçük nefretle. özlediğinde geçen, sonra geri gelen.

okumuş insanın da cahili var. ınsanlara destek olurken, canından bir parçayı da içindeki acıyla yapayalnız bıraktığını gördün. anlamaya çalıştın. ıkisini de anladın. önce kendi yaralarını sarmaları gerekiyordu. bekledin, bekledin.

sonra unuttun. her şey geçti. alıştın duruma. kabullendin. herkes yapması gerekeni yapmıştı, payına düşeni, acısını alıp gitmeyi. başka türlü olamaz mıydı? olurdu. ama böyle olmuştu. yıllar geçti, senin içinde geçmeyen bir nefret kaldı. küçücük ama hep orda olan. geçmezdi o.

devamını okuyayım »
09.01.2013 23:02