şükela:  tümü | bugün
  • az evvel duştayken aniden fark ettiğim durum. öyle eski geleneklere çok da bağlı bi insan sayılmam ama hüzünlendim nedense buna. ev telefonu çaldığında yaşanan yetişme telaşını falan düşündüm yahut çok sık görüşülemeyen bir akrabanın arayıp hal hatır sormasını, bişeyin haberini vermesini, (çocukluğumda vefat eden benim hiç
    tanımadığım uzak bir akrabanın ölüm haberinin telefonla verilmesine birçok kez şahit olmuştum)eve gelecek misafirin arayıp haber vermesini.
    çok ani yok oldu gibime geliyor bu kültür. hoş herkesin cep telefonu var evet artık ihtiyaç duyulmuyor ev telefonuna. ama çok eskiye gitmeye gerek yok daha 5 sene öncesine kadar yine herkesin cep telefonu vardı fakat hemen her ev bir telefona da sahipti. noldu da birden mezara gömüldü bu telefonlar? aklıma gelen tek cevap ev telefonsuz internet bağlatabilme olayı oldu. zaten son demlerini yaşayan ev telefonu kültürü hatsız internet özelliğiyle tarihin tozlu raflarına kalktı sanırım. öyle çok da içerlenecek bi durum yok belki ama ne bileyim yıllarca hayatımızın içinde yer tutan bir şeyin bi anda kaybolduğunu görmek aslında ne kadar kolay adaptasyon sağlayabilen varlıklar olduğumuzu düşündürdü.
  • ev telefonunun yok olmasıyla alakalıdır.
  • 5 yıl önce ev telefonunu iptal ederek baya erken tanık olduğum yok olma. teknoloji gelişti, sabit numaralar cebe yönleniyor ne gerek var romantizme.
  • kullanmasam da yıllarca faturasını uslu uslu ödeyerek geciktirmeye çalıştığım kaçınılmaz son.
    taşındığımda nakil için yarım gün evde beklememi şart koşan türk telekom sayesinde yalın adsl'e geçerek ev telefonunu kapattım.
  • türk telekom un 25 tl sabit ücret alması sebebiyle hattımı kapatıp ,yok olmasına katkıda bulunduğum kültür.