şükela:  tümü | bugün
  • bazi durumlarda gecerliligini karuyabilmenin yaninda cogu zaman anlamsiz kalacak bir tespit. imkanlar dahilinde ertelenecek olgular icin anlamli olmanin yaninda, imkansizliklar dahilinde anlamsizlastigi acikca gorulebilir ki imkansizliklar, insanoglu icin her daim imkanlarin uzerinde bir yerlerde ulasilmayi bekler. imkanin olmadigi surece ertelemek durumundasin yasanacaklari, yasanmak istenenleri ta ki imkalarin sana gerekli zemini sunana kadar. ozetle; yasam hep bizi kovalar, biz kacariz cogu zaman, kendi istedigimiz bir tanesini bulmak umidi ile. onun bir yere kactigi yoktur, hep pacalarimiza asili vaziyettedir... hayati, yasami bu kadar sorgulamamizin bir sebebi de budur belki, kim bilir...
  • gerçekçi olmayan beklentiler, cesaret kırıcıdır. mükemmeliyetçilik erteleme eğilimini tetikler. nereden başlayacağını bilmemek, iş akışının net olmaması, insanın zihninde sürecin tamamını canlandıramaması, ertelemeye sebep olur. plansızlık ertelemeyi meşru kılar.

    devamı burada
  • ertelemek bir hastalıktır. ertelemeyi ertelediği zaman insan mutlu olur!
  • başkalarının beklentilerine göre hayatını düzenleyen çoğu insanın bittabi benim de yediğim nane.

    3-5 ayda bir gördüğün ya da görmediğin adamlar ne der diye daha uygun bi zamanda yaparım dediğin tüm hedeleri yaşayamaman bakkal hüsnü'nün değil senin suçun kardeşim.
  • bazı konuları ertelemek de tam tersine hayatı yaşamaktır. neyi ertelediğine dikkat etmeli insan.
  • yaşamı kaçırmak zamanı kaçırmaktır. zaman ise insana gerekli olan her şeyi getirir ve ertelendiği zaman, yalnızca: "getiremez."
  • bize hep biriktirmeyi öğrettiler. hatta biriktirme olsa neyse, ertelemeyi "yaşamamayı" ve sakınmayı öğrettiler. biraz para yeterliydi oysa zor zamanlar için kenarda duran...

    geri kalan hep yaşanmalıydı.. doyasıya.. içe sindirerek, damakta ve gönülde kalan hazzı yudumlayarak... son tangodan önce...

    rahmetli babannemin helvasını, kullanmaya kıyamadığı masmavi mine çiçeği desenli bembeyaz porselen tabaklarında ikram ettiklerinde, zaten ölüm helvası yiyemeyen ben, bir de üzerine bu hazin anı yaşayınca daha da mesafeli oldum "keşke"lere...
    "keşke yapsaydım, keşke kullansaydım, keşke giyseydim, keşke sevseydim, keşke söyleseydim, keşke yaşasaydım, keşke deneyimleseydim, keşke evet deseydim, keşke hayır deseydim"lerin yapışkan pişmanlığında boğulmamak için ertelemeden, savsaklamadan, sonraya bırakmadan yaşamalı hayatı..
    hayat..
    mezar taşlarımızın üzerinde iki parantez arasına yazılacak süreden ibaret; hem çok değerli, hem de uçucu bir yağ kadar süreksiz bir deneyim..
    ruhla beden yol ayrımına geldiğinde bitiveren film..

    öyle çok şeyi erteliyor, boşveriyor, öteliyoruz ki, bir kumaşın kenarına teğel geçer gibi yapıyoruz çoğu şeyi..
    kirlenmesinden, yıpranmasından korkulan koltuk takımları, yakılmaya kıyılamayan kokulu süslü mumlar, dolapta "özel günler" için bekletilen tayyörler, takım elbiseler, gümüş çatal bıçak takımları, ingiliz porseleni tabaklar; kırk yılda bir parmakları, gerdanı, kulakları süslesin diye muhafaza edilen anneanne yadigarı antika elmas takılar, "öbür kış giyerim" diye saklanan pamuklu pijamalar, "bir dahaki yaza kalsın" denilen mayolar, terlikler, öteberi...

    "nasıl olsa okurum" diye kütüphane demirbaşı yaptığımız güzelim kitaplar, çeşmi bülbül çay bardakları...

    ha aradım ha arayacağım diye diye, ölüm haberini aldığımız hısım akraba..

    eski komşular, ahbaplar, barışma günü ertelenen eski çocukluk arkadaşları..

    uzak memleketlerin, köklenilen toprakların, eski günlerin uzak sızıları, müphem hayaletleri, dolaşılması gereken çarşı pazar, çocukken oturulan sokak, mahalle, ordaki eski tanışlar, sabık komşular ve onlarla belki son kez konuşacak, görüşecek olmanın gerçekliği...

    hayat bitimsizmiş ve bizler de ölümsüzmüşüz gibi bir bıkkınlık, bir sonraya bırakma hali..

    oysa, öyle hesapsız, zamansız, sırasız geliyor ki o uyanılmaz uyku..

    dolapta giyilmemiş elbiseler, okunmamış kitaplar, yere basılmamış ayakkabılar,

    içinde demli bir çay içilmemiş fincanlar, siftahı yapılmamış yaşam deneyimlerini öylece boynu bükük, şaşkın, öksüz bırakarak gidiyoruz ki, öbür yaşama...

    o yemeği pişirmeden, o ülkeyi görmeden, bir lisan daha öğrenmeden, bir şiir daha ezberlemeden, bir kediyi daha sahiplenmeden, bir gönlü almadan, o kitabı okumadan, sevdiklerimize sıkı sıkı sarılmadan, kürk mantolu madonna'yı bir kez daha okumadan, herkesin kendine göre kutsal saydığı coğrafyaları dolaşmadan, bir canlıya daha yaşam enerjisi vermeden, birini daha hayata bağlamadan , daha fazla denize girmeden, daha fazla balık yemeden, daha çok düş kurmadan gitmemeli buralardan...

    yaşamak lazım hayatın güzelliğini, rengini, eşyasını, hazzını...
    yeteri kadar biriktirip, savurmadan harcamak, maddeyi de, manayı da...

    ölmeden önce, yaşamak lazım...
    ertelemeden...
    "adam sen de beee bidaha mı geleceğiz şu kavanoz dipli dünyaya" diyerek...

    son tangoyu yapmadan evvel...
  • ertelemek, vakit kaybıdır. vakit kaybı sırasında yaşanamayan anlar, geleceğe bir yüktür ve bu yük, zamanı ve o zamanda yaşayacak insanı - bu insan kendisi bile olsa - öldürmektir.

    erteleyerek, o anda yaşanacaklar ya o anda bir daha yaşanmayacak şekilde bırakılır ya da geleceğe yüklenir. o anda bırakılırsa gelecek daraltılmamış olsa da kayıptır. o anı yaşarken kazanılacaklardan, o anlardan ve o anki kendinden vazgeçmektir. geleceğe yüklenirse de geçmiş ve gelecek arasında bir çatışma çıkabilir; çünkü geçmişin gelecekte işi yoktur. bu, bir çeşit ölüyü diriltme çabasına benzer.

    bu nedenle geçmiş geçmişte, şimdi şimdide ve gelecek de gelecek de güzeldir. içinde ne barındırırsa barındırsın.
  • malesef bu aliskanlik artik herkesin hergun yaptigi eylem haline geldi. isimizi, evimizi, sevgilimizi, dersimizi erteliyoruz. herkes hergun vakit kaybediyor.