şükela:  tümü | bugün soru sor
  • insanın unutmak istediği anneler günü. bir hafta önceden her yerde karşınıza çıkan 'anneyle hayat bambaşka' tadındaki reklamların etksiyle sinir harbi yaşamamak mümkün değildir. bu sene yeni icat olunan 'bir tek annem olsun bana bir şey olmaz' cıngılı da yaraya iyice tuz biber ekmiştir. bir tek anneniz yoktur ulan, işte bir tek o yoktur, ne olacaksa olmuştur zaten, bundan sonrası bahane.
  • yıllardır içinde bulunduğum gün. yılın geri kalan günlerinde o hiç ölmemiş gibi yaparak çocuk yaşta yaşadığım bu kaybı bir nebze olsun hafifletmeye çalışıyorum. ama anneler gününün ticari bir güne dönüşmesinden dolayı bir ay önceden başlayan reklamlar ısrarla unutmaya çalıştığım bu anıyı sürekli zihnimde tutuyor.

    yıllardır o ölmemiş gibi yaşıyorum. kardeşime bakıp büyüten, babama yardım eden ben değilmişim gibi. ama bugün olmuyor. yapmam gereken şeyi biliyorum ama yapamıyorum. mezarına gidip bir çiçek bırakmam gerekiyor belki ama giremiyorum o mezarlığa, yakınından dahi geçemiyorum. çünkü bu benim için bir kabulleniş olacak.

    ama o da anlıyordur beni. onu neden ziyaret edemediğimi, niye gidemediğimi... üzülmememi söylüyordur belki de ama ben onu duyamıyorum. onu duyabildiğim gün ondan binlerce kez özür dileyeceğimi de biliyordur.
  • arkadaşınızla gittiğiniz bir alış-veriş merkezinde, arkadaşınız annesine hediye almak için tencere seti bakarken, siz ise new balance ın ayakkabılarına bakarsınız.
    kenan evren gibi adamlar 90 yaşını devirirken, 36 yaşındaki anne neden bu kadar erken ölür muhasebesini çoktan geride bırakmış olmak sizi biraz daha olgunlaştırıyor.

    bazen rüyamda yüzünü göstermez, ama sesini duyarım. çoğu kez ağladığına şahit oldum.
    ertesi gün gördüğüm rüyadan eser olmaz, işime gücüme bakar, yaşamın kendi koşuşturmacası içinde unuturum.
    artık yoruldum bu anne muhabbetinden, bu entry den sonra bir daha anne ilgili hiç bir yazı yazmayacağım. sadece annesi olanlar bilmeli istiyorum. belki klişe olacak ama ölmeden değeri verilmeli anne nin, kaybettiğim zaman 13 yaşındaydım, beni kollayan, yeri geldiğinde döven bir anne'ye gereken özeni göstermekten uzak bir yaştaydım.

    belki şuan yaşasaydı anne bana çay yapsana modunda takılıyor olacaktım, fakat şu nokta da ayağının altını öperdim, bu yüzden hangi nokta da olduğunuzu kavrayın, geciktirmeyin lütfen...
  • insan vardır anneli anneler gününü hissetmez insan vardır annesiz anneler gününü hisseder.
  • diğer günlerden farkı olmayan bir gündür.. tıpkı bazen bir halanında sizin için bir anne olabilmesi gibi.. değer meselesidir, anne olmak sadece doğurmuş olmak değildir, emektir, sevgidir, koruma - kollamadır... bu yüzden sadece "anne" olanlar değil.. anne gibi/yerinde olanlarında günüdür....
  • alakasız bir facebook profilinde annenizin bir düğünde çekilmiş solgun fotoğrafını gördüğünüzde durdurulamayan ağlamaya neden olabilir. her yıl aynı şey olmak zorundadır. başkalarına anneler günü güzel şeyler hissettirirken siz karnınız ağrıyana kadar ağlayarak ekşide kimsenin okumayacağı bir entry yazarsınız. bu kadardır işte.

    (bkz: #18982849)
  • sıradan bir gündür artık.. en azından öyle yansıtılmaktadır çevreye karşı..
  • en büyük korkumdur. hatta zaman zaman rüyalarıma girer, annen öldü derler, ben inanmam... sonra bir yerlerden çıkar "şakaydı" der. eğer doğal ölüm sırası gerçekleşecekse bizim için. forever young'da olduğu gibi uykuda geçirmek istediğim dönemdir.
  • bu senede bu şekilde kutlayacağım gündür. annemi arayıp hafta sonu geleyim dediğimde yok gelme, bıdı bıdının bıdı bıdısının düğünü var oraya gitcem, evde olmayacağım demiştir, beni dumur etmiştir. harbiden ya, anneler günü'nde niye evlenirsin arkadaş, başka gün mü yok?
  • düşüncesi bile depresif bir hal aldırıyor bana.
    ne zaman bu tarz konulara baksam, 'annenizin değerini bilin' gibi şeyler okuyorum. düşünüyorum 2 dakika. gözlerim doluyor, taşıyor. artık canım annemi üzmeyeceğim diyorum. gün içindeki atışmaları, tartışmaları uzatmayıp yanağına bir öpücük konduracağım diyorum. ama bir süre sonra düşündüklerimi unutuyorum. tabi ki hiç bir zaman kötü bir evlat olmadım. elimden geldiğince annemi üzmemeye, ona hayırlı bir evlat olmaya çalıştım. ama lanet olasıca huyum yüzümden doyasıya sarılıp seni seviyorum annem diyemedim. diyemeyeceğim de galiba. yazması bile zor geliyor... (yıllar sonra diyeyim bari) çok pişman olacağım buna belki. hiç affetmeyeceğim kendimi. yüreğimde bir düğüm gibi kalacak bu. neyse sözlük iyi ki annem var ve bugün ona en güzel hediyeleri alacağım. anneler gününü bahane ederek doyasıya sarılıp anneler gününü kutlayacağım.
    annesi vefat etmişlere sabır diliyorum. üzüntülerinizi anlayamam hiç bir şekilde ama yine de üzüntülerinizi paylaşıyorum. keşke elimizden bir şey gelse...
    tüm annelerimizin anneler günü kutlu olsun.