calendil

  • 1314
  • 0
  • 0
  • 0
  • 4 yıl önce

dan brown

umberto eco'yu okuyup da anlamayanlar tarafından ısrarla benzetilmesine karşın, aslında umberto eco'nun öyle böyle değil her açıdan zıddı olan bir yazardır bu.

- umberto eco'nun bilgisi derindir, uzmancadır. dan brown ise sağdan soldan duyduklarını birleştirip kolaj yapmaktadır.

- umberto eco, entrikalardan oluşan hikaye örgüsünü, tarihsel arkaplanla geçişli ve birbirini destekleyen iki katman olarak görür, sonuç olarak okuyucu sürükleyici olduğunu sandığı bir hikaye okurken aslında çok daha derinlerden bir zaman yolculuğu yapmış gibi olur.

- umberto eco, edebiyat virtüözüdür. imgeler arasındaki geçişler kayarcasınadır. o kadar beğenilmeyen (bence hakkı yenmiş) baudolino'da dahi ne zaman gerçek dünyayı terk edip "idealar" alemine geçtiğinizi bilmezsiniz. dan brown'da ise sahneler arasındaki ses efektli geçişleri duyar gibi olursunuz.

- umberto eco, bir göndermede bulunacağı zaman asla ama asla bunun ne demek olduğunu açıklamaz. zaten bunu bilen okuyucuya hitap eder. kör kütüphaneci jorgenin sırrını çözmeyi size bırakır. baudolino'nun yazdığını iddia ettiği şiirlerin asıl menşeini açıklamaz. kapalı oda cinayeti üzerine roman yazar da kavramın yanından bile geçmez. okuyucusunu zeki ve bilgili görür. dan brown ise tam tersine okuyucuyu aptal yerine koyar. kitaplarındaki en baba gizem bile daha yarısına gelmeden çözülmüşken, o hala daha şatafatlı sözlerle sanki şaşırtıyor gibi yapmaya kalkan yeteneksiz bir illüzyoniste benzer.

-hepsinden önemlisi, can alıcı nokta ise şudur: dan brown'ın söylemi, umberto eco'nunkinin taban tabana zıttıdır. eco'nun ezoterik simgelerden, gizemlerden söz ederkenki alaycılığı, sinizmi, dan brown'da yerini "sazanca" bir inanmışlığa, "yaa bak bu da böyleymiş ha" şeklinde sır kapısı tadında bir ifadeye bırakmıştır. eco'nun anafikri, "sahte gizemlere kendini fazla kaptıran kişinin kendi varlığını kaybedeceği" üzerine dayanmıştır. dan brown ise, tam aksi yönde sürüklenmektedir. eco'nun kahkahalarla gülerek alay ettiği, kıyasıya eleştirdiği bir şeyi temsil etmektedir dan brown. özellikle foucault sarkacı'nın (il pendolo di foucault) sonunu düşünecek olursak, umberto eco'nun o robert langdon denen şahıs eline bir geçse neler yapacağını anlamak zor olmaz...

devamını okuyayım »
05.05.2005 14:02