exist is pretty

  • bıçkın (471)
  • 762
  • 8
  • 0
  • 0
  • 2 hafta önce

psikiyatriste gitme gereğinin anlaşıldığı an

son 8 aydır, notlarım düşmüş durumda. 2. üniversiteme 1 kişilik kontejanla girebilen biriyken yaz boyu yalnızca 3 ders alıp 3ünden de kalabilme başarısını gösterdim.

himym izlerdim mesela. sıkılmadan, aa nası bitti ki derdim. şimdi yaklaşık 8 defa durdurarak izliyorum gayet basit bir diziyi. american horror story izliyorum mesela, ki en sevdiğim. resmen kendimi motive ediyorum en fazla 3 defada bitireceksin diye.

twitterdaki şeyleri okurken dahi sıkılıyorum ki kitaplığımda 100ün üzerinde eser var tarih, tıp ve siyaset alanında. hiç sıkılmadan tıp ansiklopedisi okuduğumu biliyorum mesela yolda boş boş bakınmak gayet saçma geldiği için. şimdi bir kitap sürünüyor elimde günlerce. benim bundan öncesinde 600 sayfalık kitaplar için dahi max. bitirme sürem 4 gündü.

son 8 ayda 9 defa parfüm değiştirdim mesela kaldı ki kokum en özel şeydi benim için. değişmemeliydi. daha bugün uzun zamandır görmediğim 3 kişi 'eskiden mine'nin geldiğini kokusundan anlardık eve 1 saat girip çıksa bilirdik ki o gelmiş' şeklinde bir konuşma yaptılar. istikrarsızlığım inanılmaz boyutta.

bir gün baya böyle şıkşıkıdım giyiniyorum ertesi gün dar bi kot üstüne hafif uzun bi şey giyip bir de gömlek alıp çıkıyorum. eskiden böyle değildim. özensizleştim.

en son ne zaman ders çalıştım hatırlamıyorum. sınıfta en hızlı ingilizce öğrenen benken, italyanca kelimeler uçuşuyor şimdi kafamda. yalnızca io non parlo italiano diyebiliyorum.

eskiden arkadaşlarım 'mine ! enerjine ihtiyacım var, görüşmeliyiz ' derlerdi. şimdi naber ya sorusuna cevabım; hiç. vaktin var mı dediklerinde yok diyorum ama o vaktimi ne dolduruyor deseniz cevabım yine hiç. uzun uzun anlatsalardı sıkılmazdım dinlerdim gayet içten. gerçekten dinlerdim. artık karşımdakiyle ilişkimizi tartıştığımızda bile kafamı çevirip 'garsonun gömleğinin sarısı nası güzelmiş ya ' diyorum.

ve son olarak bir anda görüp 'tamam ben aşık oldum. bir puzzle parçası gibi, tık oturuyor kafama, ben bu adamla olurum, olmazsam da severim. hissettiğim önemli ' diyebildiğim 2 kişiyle de gayet sudan sebepten kaça kaça bitirdim ilişkimi.

ben ciddi anlamda kötü olduğumu henüz fark edebiliyorum. dün gece saat 4' de ' sen olsaydın hiç bir şey kötü olmazdı ' dediğim biri varken üstünden 9 saat geçtikten sonra ' ben yürüyüp geçemiyorum, takılı kalıyorum sana bu yüzden toparlanamıyorum ' dediğim başka biri oluyor. en önemlisi bir 4 saat sonrasını bile göremiyorum. kendime kesinlikle istikrar konusunda güvenemiyorum. bir başkasından da güven beklemiyorum.

tek bir hayalim var. bir kadın için o hayalin gerçekleşmesinden sonrası baya böyle bariz zor, ama ulaşabilmem için yalnızca bir adımın bir kaç dersim kalmış durumda ve kendime dair tek istikrarım da kardeşlerim ve bu hayalim.

sabah doktor randevum var ve neler anlatacağıma dair tek kelime fikrim yok. abuk bir ilaç yazıp gönderirse ne yaparım, son umudum buyken nası toparlarım hiç bir fikrim yok. yine de bu aydınlanmanın ışığını bile seviyorum.

devamını okuyayım »