milagros

  • azimli
  • anadolu çocuğu (338)
  • 2522
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 ay önce

hayata dair iç burkan detaylar

bir bayram ogleden sonrasi. disari cikmak icin minik kuzunun montunu giydiriyor babasi. annemle babamin evindeyiz. minik kuzunun babasi da annecigini 14 yasinda iken kaybetmis kanser illetinden ve hayati darmadagin olmus. hayatindaki tum travmalar, tum olumsuzluklar ve mutsuzluklarin sebebi buna baglaniyor zaten. kuzucuk ve babasi arasindaki diyalog soyle. annem ve gozlerimiz dolarak sahit olduk:

minik kuzu - ben annemin ve anneannemin elini optum, bayramlarini kutladim.

baba - super, aferin sana.

mk - keske senin de annen olsaydi sen de opseydin onu.

(biz annemle birbirimize bakiyoruz, nerden cikti simdi bu bomba diye)

baba - keske... ama malesef..

mk - ama ben de hic goremedim senin anneni? bilemiyorum ki.... ben de tanimiyorum onu. sadece fotografini gordum.

(öfff hic geregi yoktu simdi diyorum ama ok yaydan cikti bi kere. o minik elleriyle durumun caresizligini anlatmaya calisiyor ve babasi adina uzuluyor aslinda)

baba - annesizlik cok aci bir sey deniz. eger annen ve benim basima kotu bisey gelecekse ben benim basima gelmesini tercih ederim. sen annenle olmalisin omrun boyunca. bir cocuk babasiz idare edebilir, yasayabilir ama annesiz asla. o yuzden annenin degerini bil.

mk - ikinize de bisey olmasin ama..

sonrasi sarilip opmeler, huzunlu koklasmalar. bayramlarda cok koyuyor sanirim bu tur eksiklikler. ozlemler 10 bin katina cikiyor.

devamını okuyayım »