justus jonas

  • şamda kayısı (705)
  • 792
  • 13
  • 9
  • 0
  • 3 gün önce

kıyamet

olumdur kiyamet...
anneannenin, dedenin, kedinin; sevdiklerinizin olumudur.

cocuktum; bir gun televizyonda, gezegenlerin ayni konuma gelecegi haberi verildi. sokaga ciktigimda, herkesin dilindeydi.

eve kostum, rahmetli dedeme sordum, "dede, kiyamet kopacak diyorlar, korkuyorum." dedim.

ciddi ciddi bakti ak sakalli dedem gozlerimin icine. "oglum" dedi, "bilmezler ki kiyamet, insanin icinde kopar. ates dustugu yeri yakar derler ya hani, iste odur kiyamet. soracak olursan, benim icin, anneannen oldugu zaman koptu kiyamet."

dusundum; koca koca adamlar, sakallarindan utanmadan, "yerin yarilacagi, daglarin kavusacagi, gunesin dunyaya bir ok mesafesi kadar yanasacagi, butun olulerin yaradan onunde hesap vermek uzere dirilecegi gun" olarak anlatirlar kiyameti.

sanki "o gun" geldiginde, cocuklar, anneanneler, kediler olmayacakmis gibi; sanki dunya yalnizca gunahkarlarin yasadigi bir yermis gibi, ballandira ballandira anlatirlar hem de...

ben rahmetli dedeme inanirim. sevgili allahbaba'nin, evlatlarini topluca oldurup, bir de ustune onlardan hesap soracak biri olmadigini bilirim. kac kullenmis kiyamet tasirim kalbimde; anneannem, dedem, kedim; sizlar icimde. allahbaba duyar sizimi, bilir ne demek istedigimi. avunurum...

devamını okuyayım »
04.01.2005 16:17