qfwfq

  • azimli
  • tadına doyum olmaz (771)
  • 3163
  • 4
  • 1
  • 0
  • 6 gün önce

hayata dair umut veren detaylar

1996 yılında ankara'da yeni yapılaşmaya başlayan bir semtte oturuyoruz. etrafta lüks siteler de var ama bizimkisi mütevazi, kiralık bir daire. dolmuşla ulaşım sağlanıyor sadece, sonra da eve kadar tekinsiz bir yoldan yürünüyor.
bir akşam dolmuştan benimle hoş bir genç kız da iniyor, akranım görünüyor, ama bakıyorum ki ürkek. birlikte yürüyelim korktuysan diyorum, sohbet ederek gidiyoruz. meslaktaşım olduğunu, yurtdışında yüksek lisans yaptığını anlatıyor, ankarayı sevmediğindan bahsedip, benim çalışma hayalleri kurduğum şirketle görüşmeye gittiğini söylüyor. ben ise maaşımı zor aldığım bir firmada itiş kakış içinda bir işte çalışıyorum. birbirimizle görüşmek üzere ayrılıyoruz, komşuyuz ne de olsa, zamanla da görüşüyoruz. o görüsmeye gittiği şirkette işe başlıyor, ben ise aynı hır gür içinde azıcık maaşımı alarak ya da alamayarak çalışıyorum. bir akşam patron kavgalarından uzaklaşmak için bu yeni arkadaşımı arıyorum. çok bunaldığımı anlatıyorum. yarın gelip bizim şirketle görüşsene dediğinde içim içime sığmıyor, zaten işyerime ayrılma sinyallerimi hafiften vermişim. ertesi gün hayalini kurduğum şirketle gidip görüşüyorum, sadece kızın referansı ile kabul ediyorlar beni, oysa çok torpiller dönüyor işe adam sokmak için. o an anlıyorum ki kendi yerine oturtuyormuş beni, kendisi istanbula taşınıyormuş. masasını, edindiği arkadaşlarını bana bırakıyor. düzenli alamadığım maaşın 1,5 katı bir maaşla, hiç ses yükselmeyen bir ortamda 2 yıl çalışıyorum. şirkette sektörde kriz başgösterip işten çıkarmalar başladığında, müdürüm kendi referansı ile yeni bir işyeri buluyor bana.
19 yıldır çalışıyorum ama o işyerindeki dinginliği, saygıyı, bilgiye emeği hiç unutmadım. zaten o yüzden de en fazla zararı aldı kriz döneminde ama hala ayakta.

devamını okuyayım »
28.05.2013 20:19