şükela:  tümü | bugün
  • ilahi bir siirsellikle yazilmis novalis basyapiti. buyu etkisi birakiyor okundugunda.
    mumkunse anadili olan almanca okunmali, cevirileri etkisini kat be kat azaltiyor.
  • şair novalis'in beklenmedik bir ölümle kaybettiği nişanlısı sophie'nin ardından yazdığı uzun şiirdir. her satırda bu yitimden duyduğu kederi hissettirir novalis. gündüzü çıplak ve katı gerçekle, geceyi haz duyduğu ve sevgilisine "kavuştuğu" rüyalarıyla ilişkilendirmiştir ve övgülerinin sebebi de budur. "... bulutun içinden sevgilinin bulanık yüz çizgilerini gördüm. gözlerinde sonsuzluk dinleniyordu - ellerini tuttum, ve gözyaşları parlak, kopmaz bir bağa dönüştü. binyıllar, fırtınalar gibi uzaklara kaydı. onun boynuna sarılıp yeni yaşam için haz dolu gözyaşları döktüm. bu, sendeki tek rüyaydı. uçup gitti, ama geride yansıması olarak gecenin göğüne ve onun güneşine, sevgiliye olan o sonsuz ve sarsılmaz inanç kaldı." der.

    şöyle başlar novalis geceye övgüsüne bu uzun şiirde: "... ne kadar yoksul ve çocukça geliyor ışık bana şimdi - oysa günün veda edişi ne kadar sevindirici ve kutsal. - demek ki bu nedenle, yani gece, hizmet edenleri senden uzaklaştırdı diye ektin uzamın enginliklerine o parlak küreleri, uzak kaldığın zamanlarda sonsuz gücünü - dönüşünü - ilân etmek için. gecenin içimizde açmış olduğu sonsuz gözler, o parıldayan yıldızlardan çok daha cennet gibi gelmekte. o sayısız orduların, en solgunlarının yapabildiğinden bile daha uzağı görebiliyorlar - ışığa gereksinim duymaksızın, seven bir ruhun derinliklerine inebiliyorlar - ve bu da çok daha yüce bir uzamı anlatılamaz bir şehvetle dolduruyor.

    ...

    hep yeniden gelmek zorunda mı sabah? hiç son bulmaz mı yeryüzünün gücü? ey kutsal uyku - dünya halinin bu koşuşturması içersinde cimri davranma geceye adanmışları mutlu etmekte. yalnızca deliler seni yanlış tanırlar ve senin o hakiki gecenin karanlığında acıyarak üstümüze indirdiğin gölgeden başka uyku tanımazlar. asmaların altın çağlayanında, badem ağaçlarının mucizevi yağında ve gelinciğin kahverengi özsuyunda seni hissetmezler. bilmezler narin genç kızın göğüslerinde esenin ve orayı cennetin kucağına çevirenin sen olduğunu - eski öykülerden cennetin kapılarını açarak geldiğini ve sonsuz gizlerin suskun habercisi olarak kutsanmışların yuvalarının anahtarlarını taşıdığını sezemezler."

    "şimdi ağlamayın hiçbir mezarın başında
    acılar için, kim severek inanırsa,
    aşkın o tatlı hazinesinin
    sonunda herkesten çalınacağına -
    hafifletmek için özlemin acısını,
    gece içini doldurur coşkuyla -
    ve tutulur yüreğinin nöbeti
    cennetin sadık çocuklarınca.
    üzülmeyin, çünkü yaşam
    ilerlemekte sonsuz yaşama;
    içimizdeki korla daha bir engin,
    berraklaşmakta duyularımız.
    yıldızların dünyası akar,
    dönüşür yaşamın altın şarabına,
    varacağız onun tadına
    ve parlak yıldızlar olacağız.
    özgür bırakıldı sevgi,
    ve ayrılık da yok bundan böyle.
    yaşam, tüm gücüyle,
    dalgalanmakta sonsuz bir deniz gibi.
    hazzın yalnızca tek bir gecesi -
    sonsuz bir şiir -
    ve hepimizin güneşidir
    tanrı'nın çehresi.
    ...
    övgüler olsun sana, ey sonsuz gece,
    övgüler sana, sonsuz uyku.
    gerçi bizi ısıtan, gün ışığı oldu,
    ve uzun kederdi solduran.
    yitirdik yabandan aldığımız zevkleri,
    şimdi istediğimiz, babamızın evi.
    ne yapalım bu dünyada
    sevgimizle ve sadakatimizle.
    esirgenmekte eskisi,
    o halde işimize yaramaz yenisi.
    her kim ki bağlıdır eski zamanlara körü körüne,
    sadece yalnızlık ve keder düşer hissesine.
    ...
    o eski zamanlar ki, köhne ağaç gövdeleri
    hâlâ çiçekleriyle övünmekteydiler,
    ve çocuklar, cennetin uğruna
    acıyı ve ölümü istemekteydiler.
    haz ve yaşam dile gelse bile,
    kimi yürek de kırılmaktaydı aşkın hüznüyle.
    ...
    kalmadı artık arayabileceğimiz bir şey -
    yürek doymuş - ve boşalmış dünya.
    sonsuz ve gizemli akışla
    kaplamakta tatlı bir ürperti her yanımızı -
    bana öyle geliyor ki, derinlerden dalgalanmakta
    hüznümüzün bir yankısı.
    ...
    teselli bulun, akşamın ufku
    sevenlere ve kederlilere açılmakta.
    bir düş çözmekte bağlarımızı
    ve bizi babamızın kucağına bırakmakta."

    *
  • "gün ışığı tuzaktır. ışık bizi kör eder. ancak geceleri, gözlerimiz fal taşı gibi açılır. geceleri, tüm öteki duyularımız da daha duyarlıdır; çünkü düzen güçleri o saatlerde, makinelerini kapatmış olurlar. gece sessizliği dinleriz, karanlığa nüfuz ederiz, bedenlerimizin de hayal gücümüzün de dizginlerini serbest bırakır."

    "gündüz sarı, sarı bulanık, gündüz karışık, gündüz güç, gündüz ömür. tıpkı saçların gibi.
    gece ise an! gece siyah. gece yüksek sesli. gece açık. gece tek parçadır. deliksiz. neredeyse dehliz diyecektim seni ve beni içeren.
    gece her şey görünür, görülür duyulur.
    gece durmaktır. estepeta!"